Магари замонаи асири каманди оҳ ман аст

مگر زمانه اسیر کمند آه من است

Ки бози болаши умеди такяи гоҳ ман аст

که باز بالش امید تکیه گاه من است

з дидани ҳавас , пок байн шавад чун ишқ

ز دیدن هوس، پاک بین شود چون عشق

Дамӣ ки ҳасани ту олӯда ӣ нигоҳ ман аст

دمی که حسن تو آلوده ی نگاه من است

Саҳифае ки нагардад ба оби раҳмати пок

صحیفه ای که نگردد به آب رحمت پاک

Гумон барам ки сияҳи нома ӣ гуноҳ ман аст

گمان برم که سیه نامه ی گناه من است

Ду олам аз асари шуъла ӣ ҷамолати сӯхт

دو عالم از اثر شعله ی جمالت سوخت

Ба ҷири шуъоъи муҳаббат ки дар паноҳ ман аст

به جر شعاع محبت که در پناه من است