Бидонед рҳмкми аллоҳ ки перони ин тайифа банно карданд қоидаи корҳои хеш бар аслҳои дурусти андари тавҳид ва ниятҳои хеш нигоҳдоштанад аз бидъату ончии салафро бар он ёфтанд барин гирифтанд . Ва ончии аҳли суннат бар он буданд бар он бистоднд аз тавҳидӣ кӣ андари ваии ташбеҳу таътил на . Ва бишнохтанд ончии ҳақи қадим буд ва бадараст бдонстнди ончии сифати мавҷӯд буд аз сифати адам ва аз баҳр ин гуфт Сайиди ин тариқати ҷунайди раҳмаи аллоҳ ки тавҳид онаст ки ҷудо боз кунӣ қадимро аз муҳаддис . Ва муҳкам карданд асли ниятҳои хеши бадалелҳои ошкороу қавӣ . Чунонкӣ гуфт АбуМуҳамади ҷрирӣ ки ҳарки бар илм тавҳид нарасад бгўоӣӣ аз гўоён ӯ қадам вай бихазаду андар ҳалок уфтад . Ва мурод бад-ӣн онаст ки ҳаркии имон бтқлид дораду ҳақиқат талаб накунаду далоил тавҳид наҷуед аз роҳ наҷоҳ биафтаду ҳаркии лафзи эшон нигоҳ кунад вондр нигарад андари ҷумлау парокандаи сухан эшон биёбад ончӣ эътимод кунад бар ону яқини бидонад ки аишонрои андари ҳосил кардани тавҳиду ҳақиқати он тақсир накардаанд .

بدانید رَحِمَکُمُ اللّهُ که پیران این طایفه بنا کردند قاعدۀ کارهای خویش بر اصلهای درست اندر توحید و نیّتهای خویش نگاهداشتند از بدعت و آنچه سلف را بر آن یافتند برین گرفتند. و آنچه اهل سنّت بر آن بودند بر آن بیستادند از توحیدی کی اندر وی تشبیه و تعطیل نه. و بشناختند آنچه حق قدیم بود و بدرست بدانستند آنچه صفت موجود بود از صفت عدم و از بهر این گفت سیّد این طریقت جنید رحمه اللّه که توحید آنست که جدا باز کنی قدیم را از مُحْدَث. و محکم کردند اصل نیّتهای خویش بدلیلهای آشکارا و قوی. چنانکه گفت ابومحمد جُرَیْری که هرکه بر علم توحید نرسد بگوائی از گوایان او قدم وی بخزد و اندر هلاک افتد. و مراد بدین آنست که هرکه ایمان بتقلید دارد و حقیقت طلب نکند و دلایل توحید نجوید از راه نجاة بیفتد و هرکه لفظ ایشان نگاه کند واندر نگرد اندر جمله و پراکندۀ سخن ایشان بیابد آنچه اعتماد کند بر آن و یقین بداند که ایشانرا اندر حاصل کردن توحید و حقیقت آن تقصیر نکرده اند.

Ва мо ёд кунем андарин фасл аз парокандаи суханҳои эшон ончӣ таъаллуқ дорад бмсоӣли усӯл , пас ёд кунем бар тартиби он ончӣ дар хӯрд ва аз он муҳтоҷ буд аз ӯ андари эътиқодҳо бар рӯй кӯтоҳӣ , إни шоءи аллоҳи таъолӣ .

و ما یاد کنیم اندرین فصل از پراکنده سخن های ایشان آنچه تعلّق دارد بمسائل اصول، پس یاد کنیم بر ترتیب آن آنچه در خورد و از آن محتاج بود از او اندر اعتقادها بر روی کوتاهی، إن شاءَ اللّه تعالی.

Аз шайхи Абуабдурраҳмони мҳмдбни алҳусайн алслмии раҳма аллоҳ шунидам ки гуфт аз Абдуллоҳи бен Мӯсо ассаломӣ шунидам гуфт аз шблӣ шунидам гуфт ҳдикӣ ки ӯ маърӯфаст беш аз ҳудӯду ҳуруф ва ин суханӣаст итлоқ ӯ ва ҳам хато дорад аз баҳри онки қадими субҳонаи зот ӯро ҳад нишоеду сухан ӯро ҳарф набӯд .

از شیخ ابوعبدالرحمن محمدبن الحسین السُلَمَی رَحِمَهُ اللّهُ شنیدم که گفت از عبداللّه بن موسی السُّلامی شنیدم گفت از شبلی شنیدم گفت حدّیکی که او معروفست بیش از حدود و حروف و این سخنی است اطلاق او و هم خطا دارد از بهر آنک قدیم سبحانه ذات او را حد نشاید و سخن او را حرف نبود.

Рӯемро пурседанд кӣ нахусти фариза ки худованди ъзўҷл фариза кард бар халқ чист гуфт шинохтан аз баҳр онк гуфт : вмои хилқати алҷни волإнси إи лои лиъбдўн . Ибн аббос гуяд разии аллоҳи анҳу лиърФўн эй ки то бишносанд маро .

رُویَمْ را پرسیدند کی نخست فریضه که خداوند عزوجل فریضه کرد بر خلق چیست گفت شناختن از بهر آنک گفت: وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالإنْسَ إ ّلا لِیَعْبُدونَ. ابن عبّاس گوید رَضِیَ اللّه عَنْهُ لِیَعْرِفونَ ای که تا بشناسند مرا.

Ҷунайд гуяд раҳмаи аллоҳи аввали чизикаҳи банда муҳтоҷ аст бидон шинохт офарӣдааст офаридагори хешроу онки бидонади муҳаддисро эҳдос чун бӯдаасту сифати офаринанда аз сифати офарӣдаи бидонаду сифати қадим азон муҳаддиси ҷудо боз кунаду бидонад ки тоъати офаридагор бар вай воҷибасту ҳарки ин нашносад надонад кӣ бподшоҳӣ ки аввалӣ тараст .

جنید گوید رحمه اللّه اوّل چیزیکه بنده محتاج است بدان شناخت آفریده است آفریدگار خویش را و آنک بداند مُحْدَثْ را احداث چون بوده است و صفت آفریننده از صفت آفریده بداند و صفت قدیم ازانِ مُحْدَث جدا باز کند و بداند که طاعت آفریدگار بر وی واجب است و هرکه این نشناسد نداند کی بپادشاهی که اولی تر است.

Абӯи таййиби мроғӣ ҳаме гуяд хирадро далелҳоасту ҳикматро ишора ,у маърифат гувоҳаст . Ақли роҳи намояду ҳикмат ишора кунаду маърифат гувоҳӣ диҳад кӣ ибодат софӣ наёяд ало аз тавҳиди софӣ .

ابو طیّب مراغی همی گوید خرد را دلیلها است و حکمت را اشارة، و معرفت گواه است. عقل راه نماید و حکمت اشارة کند و معرفت گواهی دهد کی عبادت صافی نیاید الاّ از توحید صافی.

Ҷунайдро пурседанд аз тавҳид гуфт он буд ки банда ягона гардад бҳқиқти ягонагии худованди хеши бкмоли аҳадят кӣ якеаст ки з кас назод [у кас аз вай назод ] ва чун ин бидонаст нафй кард أздоду أндодроу монндгӣу чигунагии сӯрату мисолу ончӣ бар вай раво нест . Лӣси кмслаҳи шийъу ҳўи алсмиъи албсир .

جنید را پرسیدند از توحید گفت آن بود که بنده یگانه گردد بحقیقت یگانگی خداوند خویش بکمال احدیّت کی یکی است که ز کس نزاد [و کس از وی نزاد] و چون این بدانست نفی کرد أضْداد و أنْداد را و مانندگی و چگونگی صورت و مثال و آنچه بر وی روا نیست. لَیْسَ کمِثلِهِ شَیءٌ و هو السَّمیعُ الْبَصیرُ.

Абубакри зоҳиди ободиро пурседанд аз маърифат гуфт маърифат номӣасту маънӣ ӯ ёфтан таъзимаст андари дил кӣ туро аз ташбеҳу таътил боз дорад .

ابوبکر زاهد آبادی را پرسیدند از معرفت گفت معرفت نامی است و معنی او یافتن تعظیم است اندر دل کی ترا از تشبیه و تعطیل باز دارد.

Абулҳасан бўшнҷаҳ гуяд тавҳиди он буд кӣ бидонад ки монандаи ҳеҷ зот нест ва ӯро сифотаст .

ابوالحسن بوشنجه گوید توحید آن بود کی بداند که مانندۀ هیچ ذات نیست و او را صفاتست.

Ҳусайни бен Мансур гуяд ҳдси ҳамаи чизҳоро лозими дон зеро ки қадӣмӣ ӯрост .

حسین بن منصور گوید حَدَثْ همه چیزها را لازم دان زیرا که قدیمی اوراست.

Устоди эмоми мусанниф китоб гуяд раҳмаи аллоҳ ки ҳарчӣ бҷсми бадоне ӯро арз буд ва ҳарчӣ вақт ӯро таълӣф кунад вақт ӯро пароканда кунад ва ҳарчӣ ваҳмро бар рӯй зафар бошад сувараро бадви роҳ буду ҳркӣ ӯро маҳал буд кҷоӣӣ ӯро андар ёбаду ҳарки ӯро ҷинс буд чигунагиро бадви гузар буд , ҳақи субҳонау таъолии фавқро бадви роҳ на ва муназзаҳаст кӣ ӯро таҳт буду ҳадро бадви роҳ на . Ва ъанд гуфтани ҷоиз на . ВхлФу эмом сувара набандад ва қабл маҳоласту баъди гуфтани маҳдӯд буду кул ӯро ҷамъ накунаду кон ӯро ягона накунад ин ҳамаи сифот офарӣдааст . Ва сифат ӯро сифат нау феъл ӯро иллат на ва бӯдан ӯро ғоят на , аз аҳволу сифоти халқ муназзаҳаст . Андар офариданаши мизоҷ нау феълаши алоҷ на , ҷудо боз шуд аз халқи бқдимӣ чунонк халқ азу ҷудост бмҳдсӣ . Ва агар гўӣӣ кӣ буд бӯдан ӯ собиқаст ва агар гўӣии ҳўҳоўўоў офарӣдааст . Ва агар гўӣӣ куҷоаст вуҷӯд ӯ вайронкунанда маконаст . Ва ҳуруфи оёт ӯаст вуҷӯд ӯ исбот ӯаст . Ва шинохт ӯ тавҳид ӯсту тавҳид ӯ ҷудои боз карданаст ӯро аз халқ ӯ ки ҳарчӣ сӯрати бандади андари ваҳм бхлоФ онаст , ҳад чун тавон кард ӯро бидон чизе ки азуи фаро дидор омаду боз ӯ гардад , на чашми бадви нгрстаҳ ва на заннҳо андрўи расидаи наздикӣ ӯ каромат ӯ буду даврӣ ӯ хори бкрдн ӯ буд улувва ӯ на боФроштгӣасту мҷии ء ӯ на бҳрктаст , аввал ва охирасту зоҳиру ботину қарибу баъӣд , онки чуну кас нест , шунаво ва биност .

استاد امام مصنّف کتاب گوید رَحِمَهُ اللّه که هرچه بجسم بدانی او را عرض بود و هرچه وقت او را تألیف کند وقت او را پراکنده کند و هرچه وهم را بر روی ظفر باشد صورة را بدو راه بود و هرکی او را محل بود کجائی او را اندر یابد و هرکه او را جنس بود چگونگی را بدو گذر بود، حق سبحانه و تعالی فوق را بدو راه نه و منزّهست کی او را تحت بود و حد را بدو راه نه. و عند گفتن جایز نه. وَخلْف و اَمام صورة نبندد و قبل محالست و بعد گفتن محدود بود و کل او را جمع نکند و کان او را یگانه نکند این همه صفات آفریده است. و صفت او را صفت نه و فعل او را علّت نه و بودن او را غایت نه، از احوال و صفات خلق منزّه است. اندر آفریدنش مزاج نه و فعلش علاج نه، جدا باز شد از خلق بقدیمی چنانک خلق ازو جداست بمحدثی. و اگر گوئی کَی بود بودن او سابق است و اگر گوئی هوهاوواو آفریده است. و اگر گوئی کجا است وجود او ویران کنندۀ مکان است. و حروف آیات او است وجود او اثبات او است. و شناخت او توحید اوست و توحید او جدا باز کردن است او را از خلق او که هرچه صورت بندد اندر وهم بخلاف آنست، حد چون توان کرد او را بدان چیزی که ازو فرا دیدار آمد و باز او گردد، نه چشم بدو نگرسته و نه ظنّها اندرو رسیده نزدیکی او کرامت او بود و دوری او خوار بکردن او بود علوّ او نه بافراشتگی است و مجی ء او نه بحرکت است، اول و آخرست و ظاهر و باطن و قریب و بعید، آنک چنو کس نیست، شنوا و بیناست.

Юсуфи бен алҳусайн гуяд касе пеши зўолнўни мисрии бистод ва гуфт марои хабари гӯй аз тавҳид то чист гуфт онаст ки бадоне ки қудрати хдоирои андари чизҳо мизоҷ несту сунъ ӯ чизҳоро бълоҷ несту иллати ҳамаи чизҳо сунъ ӯсту сунъ ӯро иллат нест ва ҳарчӣ андари дили ту сувараи бандади худои ъзўҷл бхлоФ онаст .

یوسف بن الحسین گوید کسی پیش ذوالنون مصری بیستاد و گفت مرا خبر گوی از توحید تا چیست گفت آنست که بدانی که قدرت خدایرا اندر چیزها مزاج نیست و صنع او چیزها را بعلاج نیست و علّت همه چیزها صنع اوست و صنع او را علّت نیست و هرچه اندر دل تو صورة بندد خدای عزّوجل بخلاف آنست.

Ҷунайд гуяд кӣ тавҳид онаст ки бадонеу иқрори диҳӣ ки худованди субҳонау таъолӣ фардаст бозлити хеш ва ӯро сонӣ нест ва ҳеҷ чизи онк ӯ кунад натавонад кард .

جنید گوید کی توحید آنست که بدانی و اقرار دهی که خداوند سبحانه و تعالی فرد است بازلیّت خویش و او را ثانی نیست و هیچ چیز آنک او کند نتواند کرد.

Абуабдулло хафиф гуяд имон боўрдоштнаст ба дил бидонча ҳақ ӯро бёгоҳондози ғайбҳо .

ابوعبداللّه خفیف گوید ایمان باورداشتن است به دل بدانچه حق او را بیاگاهانداز غیبها.

Абўолъбос сайёрӣ гуяд ътоء ӯ бар ду гӯна бошад каромат буду астдроҷ буд ҳарчӣ бо ту бигузоради каромат буд ва ҳарчӣ зоӣл кунад астдроҷ буд . Бигӯ ки ман муъминами ани шоаллоҳи вобўолъбоси пери замонаи хеш буд . Аз устоди Абӯали дқоқ шунидам раҳмаи аллоҳи алайҳ кӣ гуфт абўолъбоси сайёриро мғмзӣ ҳаме карданд . Гуфт поӣии ҳамеи молӣ ки ҳаргизи андари маъсияти гомӣ фаро нарафт .

ابوالعباس سیّاری گوید عطاء او بر دو گونه باشد کرامت بود و استدراج بود هرچه با تو بگذارد کرامت بود و هرچه زائل کند استدراج بود. بگو که من مومنم ان شاءاللّه وابوالعباس پیر زمانۀ خویش بود. از استاد ابوعلی دقاق شنیدم رحمة اللّه علیه کی گفت ابوالعباس سیّاری را مغمّزی همی کردند. گفت پائی همی مالی که هرگز اندر معصیت گامی فرا نرفت.

Абубакр воситӣ гуяд ҳарки гуяд ман муъминами ҳқо ӯро гӯйанд ҳақиқат ишора кунад бошроФӣ ё итилоъии воҳоттӣ ва ӯ пери замонаи хеш буд аз устоди Абӯали дқоқ шунидам кӣ гуфт абўолъбоси сайёриро пурсед гуфт ҳарки аз вай боз монад даъвии ваии ботил буд дар вай . Ва муродаши он буд кӣ аҳл суннат гӯйанд муъмини ҳқои он буд кӣ ҳукм тавон кард вирои ббҳшт , ҳаркии саранҷоми ҳукм ӯ надонад ҳукм кардан кӣ муъминами ҳқои ботил буд .

ابوبکر واسطی گوید هرکه گوید من مومنم حقّا او را گویند حقیقت اشاره کند باشرافی یا اطّلاعی واحاطتی و او پیر زمانۀ خویش بود از استاد ابوعلی دقّاق شنیدم کی گفت ابوالعباس سیّاری را پرسید گفت هرکه از وی باز ماند دعوی وی باطل بود در وی. و مرادش آن بود کی اهل سنّت گویند مؤمن حقّا آن بود کی حکم توان کرد ویرا ببهشت، هرکه سرانجام حکم او نداند حکم کردن کی مؤمنم حقّا باطل بود.

Саҳли бен Абдуллоҳ гуяд муъминони бхдоўнди хеш нигарон бошанд бичишам сару аҳотт ва идрок набӯд .

سهل بن عبداللّه گوید مؤمنان بخداوند خویش نگران باشند بچشم سر و احاطت و ادراک نبود.

Абуалҳусайн нурӣ гуяд ҳақи субҳонау таъолии андари ҳеҷ дили он шавқ наёфт ки андари дили Муҳамади алайҳи алслоаҳи вассаломи лоҷарам ӯро гиромии бикради бмъроҷу таъҷили руяту хитоб .

ابوالحسین نوری گوید حق سبحانه و تعالی اندر هیچ دل آن شوق نیافت که اندر دل محمّد علیه الصّلاة والسلام لاجرم او را گرامی بکرد بمعراج و تعجیل رؤیت و خطاب.

АбуУсмони мағрибии рӯзии фарои ходими Муҳамад маҳбӯб гуфт ё Муҳамад агар касе туро гуяд маъбуд ту куҷост чаҳ гўӣӣ гуфт гӯям бар он ҳоласт ки андари азал буд гуфт агар гуяд андари азали куҷо буд чаҳ гўӣӣ гуфт гӯям бидон ҳол ки акнӯнаст яъне кӣ андари азал ӯ буду макон на . Акнӯн низ бимикон ҳоҷат на . Гуфт аз ман бипасандед ва бпроҳн баркашид ва бмн дод . Ва аз устоди Абубакр Фўрк шунидам раҳма аллоҳ гуфт ки аз АбуУсмон мағрибӣ шунидам ки эътиқоди ман ҷиҳат буд яъне ки ҷиҳат бар ҳақи субҳонау таъолии ҷоӣз буд чун ббғдоди омадами он аз дилам бишуд нома нбштм бимика босҳобно ки ман ба навай мусулмон шудам .

ابوعثمان مغربی روزی فرا خادم محمّد محبوب گفت یا محمّد اگر کسی ترا گوید معبود تو کجاست چه گوئی گفت گویم بر آن حالست که اندر ازل بود گفت اگر گوید اندر ازل کجا بود چه گوئی گفت گویم بدان حال که اکنون است یعنی کی اندر ازل او بود و مکان نه. اکنون نیز بمکان حاجت نه. گفت از من بپسندید و بپراهن برکشید و بمن داد. و از استاد ابوبکر فورک شنیدم رَحِمَه اللّه گفت که از ابوعثمان مغربی شنیدم که اعتقاد من جهت بود یعنی که جهت بر حق سبحانه و تعالی جائز بود چون ببغداد آمدم آن از دلم بشد نامه نبشتم بمکه باصحابنا که من به نوی مسلمان شدم.

Ва ҳам АбуУсмони мағрибиро пурседанд аз халқ , гуфт қолабҳоаст аҳкоми қудрат бар эшон ҳаме равад .

و هم ابوعثمان مغربی را پرسیدند از خلق، گفت قالبها است احکام قدرت بر ایشان همی رود.

Воситӣ гуяд чун арвоҳу аҷсоди бхдоӣ қоим шуданду бадв пайдо омаданд на бзоти хеш ҳамчунин хатароту ҳаракоти бадв қоиманд на бзоти хеш аз баҳри онки хатароту ҳаракоти фурӯъи арвоҳ ва аҷсоданду пайдои гашти бад-ӣни сухан ки касби бандаи худои офаринад ва ҳамчунонк ҷавоҳирро ҷузи худои нёФринди ҷузви каси эърози натавонади офарид .

واسطی گوید چون ارواح و اجساد بخدای قائم شدند و بدو پیدا آمدند نه بذات خویش همچنین خطرات و حرکات بدو قائم اند نه بذات خویش از بهر آنک خطرات و حرکات فروع ارواح و اجسادند و پیدا گشت بدین سخن که کسب بنده خدای آفریند و همچنانک جواهر را جز خدای نیافریند جزو کس اعراض نتواند آفرید.

Ва аз Абӯсаиди хроз ҳаме ояд кӣ гуфт ҳар ки пиндорад кӣ биҷаҳад ба мурод расад он кас мтмнӣ бошаду ҳркии пиндорад кӣ беҷаҳд биёбад ранҷур бошад .

و از ابوسعید خرّاز همی آید کی گفت هر که پندارد کی بجهد به مراد رسد آن کس متمنّی باشد و هرکی پندارد کی بی جهد بیابد رنجور باشد.

Воситӣ гуяд қисматҳо кардасту сФтҳост пайдо карда чун қисмат карда шуд бсъӣу ҳаракат чун тавон ёфт .

واسطی گوید قسمتها کردست و صفتهاست پیدا کرده چون قسمت کرده شد بسعی و حرکت چون توان یافت.

Воситиро пурседанд аз куфри бхдоӣ , гуфт куфру имону дунёу охират аз худоӣаст ва бо худоӣасту бхдосту худои рости ибтидоаш бо худоӣасту интиҳоаши боз ӯасту фаноу бақо бхдоӣаст ,у малик ӯасту офарӣда ӯаст .

واسطی را پرسیدند از کفر بخدای، گفت کفر و ایمان و دنیا و آخرت از خدای است و با خدای است و بخداست و خدای راست ابتداش با خدای است و انتهاش باز او است و فنا و بقا بخدای است، و ملک او است و آفریدۀ او است.

Ҷунайдро пурседанд аз тавҳид гуфт яқинаст пас соил гуфт пайдо кун то чун буд гуфт онк бишносӣ кӣ ҳаракоти халқу сукӯни эшон феъл худоӣаст танҳо , касро бозу ширкат нест . Чун ӣнҷо биҷой оварадӣ шарти тавҳид биҷой оварадӣ .

جنید را پرسیدند از توحید گفت یقین است پس سائل گفت پیدا کن تا چون بود گفت آنک بشناسی کی حرکات خلق و سکون ایشان فعل خدای است تنها، کس را بازو شرکت نیست. چون اینجا بجای آوردی شرط توحید بجای آوردی.

Аз зоолнўни мисрӣ ҳаме ояд кӣ касе наздик вай омад ки маро дуо кун гуфт агар туро қавӣ кардаанд андари олами ғайби бсдқи тавҳиди баси дуои мустаҷоб кӣ туро бирафтааст андари сабқат ва агар бхлоФ инаст фарёд , ғарқа шударо чун раҳанд .

از ذاالنون مصری همی آید کی کسی نزدیک وی آمد که مرا دعا کن گفت اگر ترا قوی کرده اند اندر عالم غیب بصدق توحید بس دعای مستجاب کی ترا برفته است اندر سبقت و اگر بخلاف این است فریاد، غرقه شده را چون رهاند.

Воситӣ гуяд фиръавни даъвӣ хдоӣӣ кард ошкоро ва гуфт أнои рбкми алоълӣу мӯътазилаи пинҳони даъвӣ хдоӣӣ карданд ва гуфтанд мо ҳарчӣ хоҳем тавонем кард .

واسطی گوید فرعون دعوی خدائی کرد آشکارا و گفت أنا رَبُّکُم الاَعْلی و معتزله پنهان دعوی خدائی کردند و گفتند ما هرچه خواهیم توانیم کرد.

Абуалҳусайн нурӣ гуяд хотирӣ ки ишора кунад бхдои вондрўи ташбеҳро роҳ набӯд он тавҳидаст .

ابوالحسین نوری گوید خاطری که اشارة کند بخدای واندرو تشبیه را راه نبود آن توحید است.

Абӯалии рӯдбориро раҳма аллоҳ пурседанд аз тавҳид гуфт истиқомат диласт ба исботи мФорқти таътилу инкори ташбеҳ . Ва тавҳиди андари ин як калимааст ва он онаст кӣ ҳарчӣ андари ваҳми ту сӯрати бандад ,у бФкрт ту бугзарад доне ки ҳақи субҳонау таъолӣ хилоф онаст далели қавли худоӣ . Лӣси кмслаҳи шийъу ҳўи алсмиъи албсир .

ابوعلی رودباری را رحمه اللّه پرسیدند از توحید گفت استقامت دل است به اثبات مفارقت تعطیل و انکار تشبیه. و توحید اندر این یک کلمه است و آن آنست کی هرچه اندر وهم تو صورت بندد، و بفکرت تو بگذرد دانی که حق سبحانه و تعالی خلاف آنست دلیل قول خدای. لَیْسَ کَمِثْلِهِ شَیْءٌ وَ هُوَ السَّمیعُ الْبَصیر.

Абулқосими наср ободӣ гуяд раҳмаи аллоҳ биҳишт боқӣаст ба боқии доштани ҳақи субҳонау таъолӣ ӯро ,у зикр ӯ туроу раҳматашу дӯстӣ ӯ туро боқӣаст ба бқоءи ҳақ . Бисёр фарқ буд миёни анк ӯро бдорндаҳи ҳоҷат буду миёни онкӣ аз ағёр бениёз буду ончии шайхи Абулқосим нсрободӣ гуфт ғоят таҳқиқаст . Ва аҳл ҳақ гуфтаанд сифоти зоти қадими субҳона боқӣанд ба бқоء ӯ пайдо шуд бойени масаъла ки ончии боқӣ буд ба бқоء хилоф онаст кӣ мухолифон баҳақ гуфтанд .

ابوالقاسم نصر آبادی گوید رَحِمَهُ اللّه بهشت باقیست به باقی داشتن حق سبحانه و تعالی او را، و ذکر او ترا و رحمتش و دوستی او ترا باقی است به بقاء حق. بسیار فرق بود میان انک او را بدارنده حاجت بود و میان آنکه از اغیار بی نیاز بود و آنچه شیخ ابوالقاسم نصرآبادی گفت غایت تحقیق است. و اهل حق گفته اند صفات ذات قدیم سبحانه باقی اند به بقاء او پیدا شد باین مسئله که آنچه باقی بود به بقاء خلاف آنست کی مخالفان بحق گفتند.

Ва ҳам наср ободӣ гуяд кӣ ту мтрддии миёни сифоти феълу сифоти зот ва ҳар ду сифат вайаст бар ҳақиқат чун турои андари мақом тафриқа дорад пайваста кард турои бсФоти феъли хеш . Ва чун турои бмқоми ҷамъи расонади бсФоти зоти расонида ва ин Абулқосими нсрободии пери вақт буд ва аз устоди эмоми абўосҳқ Исфаройинӣ шунидам раҳма аллоҳ гуфт чун аз Бағдоди бози омадами андари ҷомеъи нисобўр дарс мекардам андари масаълаи рӯҳу шарҳ ҳаме кардам ки рӯҳ офарӣдааст . Абулқосим нсрободӣ нишаста буд давртар ,у гӯш бо сухани ман ҳаме дошт пас аз он бмн бигузашт андакии бистоду Муҳамади фароро гуфт гувоҳ бош кӣ ман барадаст ин мард мусулмон шудаму ишора бмн кард .

و هم نصر آبادی گوید کی تو مترددّی میان صفات فعل و صفات ذات و هر دو صفت وی است بر حقیقت چون ترا اندر مقام تفرقه دارد پیوسته کرد ترا بصفات فعل خویش. و چون ترا بمقام جمع رساند بصفات ذات رسانیده و این ابوالقاسم نصرابادی پیر وقت بود و از استاد امام ابواسحق اسفراینی شنیدم رَحِمَهُ اللّه گفت چون از بغداد باز آمدم اندر جامع نیسابور درس میکردم اندر مسئلۀ روح و شرح همی کردم که روح آفریده است. ابوالقاسم نصرابادی نشسته بود دورتر، و گوش با سخن من همی داشت پس از آن بمن بگذشت اندکی بیستاد و محمد فرّا را گفت گواه باش کی من بردست این مرد مسلمان شدم و اشارة بمن کرد.

Ҷунайд гуяд раҳмаи аллоҳ ки пайваста кӣ гардад онкӣ ӯро монанди ва ҳамто нест бо онкӣ ӯро монанди ва ҳамтоаст ва ин заннии сахт аҷабаст . Ва ин чун тавонад касе магари блтФи латиф аз онҷо ки идрок раво несту ваҳмро роҳ несту аҳотт манфӣаст аз ваии магари ишораи яқину таҳқиқи имон .

جنید گوید رَحِمَهُ اللّه که پیوسته کی گردد آنکه او را مانند و همتا نیست با آنکه او را مانند و همتا است و این ظنّی سخت عجب است. و این چون تواند کسی مگر بلطف لطیف از آنجا که ادراک روا نیست و وهم را راه نیست و احاطت منفی است از وی مگر اشارة یقین و تحقیق ایمان.

Яҳёи бен мъозолрозиро гуфтанд моро хабари даҳ аз худо , гуфт як хдоист гуфтанд чигуна аст гуфт мулкӣ қодир гуфтанд куҷо аст гуфт бар роҳ соил гуфт азин напурсидам туро гуфт ҳарчӣ ғирозин буд сифат офарӣда бошаду сифат ӯ инаст ки туро гуфтам .

یحیی بن معاذالرازی را گفتند ما را خبر ده از خدا، گفت یک خدایست گفتند چگونه است گفت ملکی قادر گفتند کجا است گفت بر راه سائل گفت ازین نپرسیدم ترا گفت هرچه غیرازین بود صفت آفریده باشد و صفت او این است که ترا گفتم.

Абӯали рӯдборӣ гуяд раҳмаи аллоҳ ҳарчӣ ваҳм гуяд чунинаст , ақли далели фарои намояд кӣ бхлоФ онаст .

ابوعلی رودباری گوید رَحِمَهُ اللّه هرچه وهم گوید چنین است، عقل دلیل فرا نماید کی بخلاف آنست.

Ибни шоҳини ҷунайдро пурсед аз маънӣ маъа гуфт брдўи маънӣ буд маъаи алонбёءи болнсраҳи волклоءаҳи ёрӣ буд ва нигоҳ дошт чунонк гуфт . إннии мъкмои أсмъу أрӣ . Ва маъаи омро бмънии илму аҳотт чунонк гуфт . Мо икўн ман наҷӯй сулсаи إи лоҳўи робиъаам . Ибн шоҳин гуфт чун тўӣӣ шояд чунин суханро .

ابن شاهین جنید را پرسید از معنی مَعَ گفت بردو معنی بود مع الانبیاءِ بالنُصرةِ والکَلاءَة یاری بود و نگاه داشت چنانک گفت. إنِّنی مَعَکُما أسمعُ و أری. و مَعَ عام را بمعنی علم و احاطت چنانک گفت. ما یَکونُ مِنْ نَجْوی ثَلثَة إ ّلاهو رابِعُهُم. ابن شاهین گفت چون توئی شاید چنین سخن را.

Зоолнўни мисриро пурседанд ҳам аз қавли худои ъзўҷл . Арраҳмони алии алърши астўӣ . Гуфт зоти хеш исбот карду маконро нафй карду вай мавҷӯдаст бзоти худ ва чизҳо мавҷӯданд бҳкм ӯ чунонкии хост .

ذاالنون مصری را پرسیدند هم از قول خدای عزوجل. الرَّحْمنُ عَلی الْعَرْشِ استَوی. گفت ذات خویش اثبات کرد و مکان را نفی کرد و وی موجود است بذات خود و چیزها موجوداند بحکم او چنانکه خواست.

Шблиро пурседанд ҳам азин оя гуфт рҳмн ҳамеша буду арш муҳаддисасту арши мстўии гашти бхўости рҳмн .

شبلی را پرسیدند هم ازین آیة گفت رحمن همیشه بود و عرش مُحْدَث است و عرش مستوی گشت بخواست رحمن.

ҶъФрбни насирро ҳам азин оя пурседанд гуфт илм ӯ баҳама чизҳо ростаст илмаши бики чиз беш нест зонк бадӣгар . Ҷаъфар содиқ гуфт разии аллоҳи анҳу ҳарки гуяд худо дар чизеаст ё бар чизеи мушрик буд ки агар бар чизе буд он чизи вайро баргирифта будӣ ва агар андари чизе будӣ ки аз он чиз будӣ нақс будӣ ва агар аз чизе будӣ нишони офаридагон будӣ ҷаъфар содиқ гуяд алайҳи ассаломи андари қавл ӯ . Сами Динои Фтдлии ҳарки чунон донад кӣ ин днўи бнФс буд масофати онҷо исбот кард . Тдлии он буд ки наздик гардӣда буд бонўоъи маърифатҳо , наздикӣу даврӣ бар вай сӯрат набандад .

جعفربن نصیر را هم ازین آیه پرسیدند گفت علم او بهمه چیزها راستست علمش بیک چیز بیش نیست زانک بدیگر. جعفر صادق گفت رضی اللّه عنه هرکه گوید خدا در چیزی است یا بر چیزی مشرک بود که اگر بر چیزی بود آن چیز وی را برگرفته بودی و اگر اندر چیزی بودی که از آن چیز بودی نقص بودی و اگر از چیزی بودی نشان آفریدگان بودی جعفر صادق گوید علیه السلام اندر قول او. ثُمَّ دَنا فَتدلّی هرکه چنان داند کی این دنوّ بنفس بود مسافت آنجا اثبات کرد. تدلّی آن بود که نزدیک گردیده بود بانواع معرفت ها، نزدیکی و دوری بر وی صورت نبندد.

Бхти устоди Абӯалии раҳма аллоҳ дидам ки суферо гуфтанд кӯ худоӣ гуфт даври бодё ! боайни ин талаб мекунӣ .

بخط استاد ابوعلی رَحِمَهُ اللّه دیدم که صوفیی را گفتند کو خدای گفت دور بادیا! باعینَ ایْن طلب می کنی.

Хрози гўидҳқиқти қурб покӣ диласт аз ҳамаи чизҳоу ороми дил бо худои ъзўҷл .

خرّاز گویدحقیقت قرب پاکی دلست از همه چیزها و آرام دل با خدای عزّوجلّ.

Иброҳӣм хавос гуяд мардиро дидам ки ӯро саръ ранҷа медошт бонги намози андари гӯши вай ҳаме гуфтам девӣ аз андаруни ваии овози додкӣ даст бидор то инро бикашам ки ӯ қронро махлуқ гуяд .

ابراهیم خوّاص گوید مردی را دیدم که او را صرع رنجه میداشت بانگ نماز اندر گوش وی همی گفتم دیوی از اندرون وی آواز دادکی دست بدار تا این را بکشم که او قرآنرا مخلوق گوید.

Ибн ътоء гуяд , чун худои ҳуруфро бёФрид ӯро пинҳон дошт чун одамро бёФриди ин сар дар ваии ниҳод ва ҳечкасро аз Фариштагон аз он сари хабари надоди он сар бар забон одам бирафт аз ҳаргунау луғатҳои гӯногӯн ӯро худои ъзўҷли сӯратҳо офарид , ошкоро шуд бқўли ибни ътоء ки ҳуруф махлуқаст . Ҷунайд гуяд андари ҷавоби масоилӣ ки ӯро ҳаме рафт ки ҳақ ягонааст бълми ғайб , донист ончӣ буду ончии хост буд ва ончӣ нахост буд ва агар будӣ чигуна будӣ .

ابن عطاء گوید، چون خدای حروف را بیافرید او را پنهان داشت چون آدم را بیافرید این سرّ در وی نهاد و هیچکس را از فرشتگان از آن سرّ خبر نداد آن سرّ بر زبان آدم برفت از هرگونه و لغت های گوناگون او را خدای عزّوجلّ صورتها آفرید، آشکارا شد بقول ابن عطاء که حروف مخلوق است. جنید گوید اندر جواب مسائلی که او را همی رفت که حق یگانه است بعلم غیب، دانست آنچه بود و آنچه خواست بود و آنچه نخواست بود و اگر بودی چگونه بودی.

Ибн Мансур гуяд ҳар ки тавҳид бҳқиқт бишнохт ламу Киев аз ӯ биФтод .

ابن منصور گوید هر که توحید بحقیقت بشناخت لِمَ و کَیْفَ از او بیفتاد.

Ҷунайд гуяд шарифтарин ва бартарин маҷлисҳо нишастан буд бФкрти андари майдони тавҳид .

جنید گوید شریفترین و برترین مجلس ها نشستن بود بفکرت اندر میدان توحید.

Воситӣ гуяд кӣ худои ъзўҷли ҳеҷ чиз наёфарид гиромии тарози рӯҳ . Бидид кард ки рӯҳ офарӣдааст . Ва мусаннифи ин китоби устоди эмоми раҳма аллоҳ гуяд андарин ҳикоят ҳо далеласт кӣ эътиқоди перони мутасаввифа мувофиқ бӯдааст боқавли аҳли ҳақи андари масоили усӯлу бад-ӣни қадар басанда кардем то ончӣ ихтиёраст аз ҳади ихтисори берун шуда наёяд .

واسطی گوید کی خدای عزّوجلّ هیچ چیز نیافرید گرامی تراز روح. بدید کرد که روح آفریده است. و مصنّف این کتاب استاد امام رَحِمَهُ اللّه گوید اندرین حکایت ها دلیلست کی اعتقاد پیران متصوّفه موافق بوده است باقول اهل حق اندر مسائل اصول و بدین قدر بسنده کردیم تا آنچه اختیار است از حد اختصار بیرون شده نیاید.