Устоди эмоми разии аллоҳ анҳу гуяд ин фаслҳо далел кунад бар баёни ъқоӣди машойихи ин тайифа дар масоили тавҳид ки мо ёд кардем бар тариқи тартиб . Перони тариқат чунин гуфтаанд дар маҷмӯоту мутафарриқоту мусаннафоти хеш кӣ ҳақи субҳона ва таъолӣ мавҷӯдӣаст қадиму ҳакими қодиру алӣами қосиду раҳими аҳаду боқӣу самад ва ӯ оламаст бълм , қодир бақадрат , мурӣди бородт , самиъи бсмъ , басири ббср , мутакаллими бклом , ҳии бҳиўаҳ , боқии ббқоء . Ва ӯро васфӣаст онро яд хонанд ва ҳарчӣ хоҳад биёфрианад бар тахсӣс . Ва ӯро ваҷҳаст . Ва сифатӣаст аз сифоти зоту сифоти зоти қоими бзот ӯасту нгўинди ғайр ӯаст балки сифотӣаст азалӣу нъўтии сармадӣу зот ӯ як чизаст ки бо ҳеҷ чиз намонад аз офарӣдаҳо , ҷисм нест ва ҷавҳар несту сифот ва эъроз нест , андари ваҳм сувара набандаду бъқл тақдир натавон карду ҷиҳату макон бар вай раво нест , вақту замонро биравӣ гузар несту зиёдау нуқсони андари сифот ӯ раво нест ,у ҳайату андозаро бадв роҳ нест ,у ҳаду ниҳоят ӯро қатъ накунад , маҳал ҳаводис нест , ва лавн биравӣ раво нест ва ӯро бмдди кас ҳоҷат нест , мақдӯрҳо аз қадара ӯ берун нест , ва ҳеҷ офарӣда аз ҳукм ӯ рҳоӣии наёбад ва ҳеҷ маълум аз илм ӯ ғоӣб нест , ва на бар ончӣ кунад ва ончӣ кард касро итоб ва маломат расад бар вай ва ӯро нгўинд куҷоаст ва чигунаасту вуҷӯд ӯро абтдоء натавон гуфт то гӯйанд кӣ буду бқоء ӯ мутаноҳӣ нест то тавон гуфт аҷалаш сипарӣ шуд ва натавон гуфт ончӣ кард чаро кард ва иллат нест феъл ӯро , нгўинд чаҳ чизаст ки монандӣ нест ё гӯйанд фулонӣ чизасту ҷудои бози туоне кардани бъломтӣ аз ашкол ,у дидор ӯ аз муқобила на ва бар муқобила на . Ва феъл ӯ бмшоўраҳ на , ӯро номҳои некӯаст ва сифатҳои бузург ва ончӣ хоҳад кунад онро ки хоҳад хор кунад бҳкми хеш ,у андари подшоҳӣ ӯ ҳеҷ чиз наравад аи лои бмрод ӯ ва ҳеҷ чиз набӯд андари маликаши магари бқзоء ӯ ва ҳарчӣ донист кӣ бӯдан аз бўдниҳои хост кӣ буд ва ончӣ донист ки набӯд аз ончии буданаши ҷоӣз буд хост кӣ набӯд , офаридагор касб бандагонаст андари хайру шар , падеди оваранда ончӣ ҳаст андари олам аз аъёну осор , андак ва бисёр ӯу фиристандаи расӯлони боматон на аз онк бар ваии воҷиб буду ибодаи Фрмоиндаҳ бандагонаматон бар забони анбёءи алайҳим ассалом бидон сиблат кӣ касро бар ваии бътобу маломати роҳ на ва мӯедкунанда Муҳамади алайҳи алслўаҳи вассаломи бмъҷзҳои ошкоро ва аломатҳои тобанда ва шикаста кард бҳонҳоу яқин пайдо карду нигоҳи дори ҷамъи исломи пас аз вафоти расӯли слии аллоҳи вълиаҳи волаҳи вслми бхлиФтон ӯ . Пас нигоҳи дори ҳақу Носир ӯ бидонча ошкоро кард аз ҳҷтҳоءи дайн бар забони авлиёъ . Нигоҳ дошт умматии ҳанифиро аз гирд омадан бар залолату мадади ботил бурӣда кард бидонча далелҳо пайдо карду ончӣ ваъда кард ҳақаст аз нусрати дайн чунонк гуфт : лизҳраҳи алии аддӣни каллаи валави караи алмшркўн .

استاد امام رَضِیَ اللّه عَنه گوید این فصلها دلیل کند بر بیان عقائد مشایخ این طایفه در مسائل توحید که ما یاد کردیم بر طریق ترتیب. پیران طریقت چنین گفته اند در مجموعات و متفرّقات و مصنّفات خویش کی حق سبحانه و تعالی موجودیست قدیم و حکیم قادر و علیم قاصد و رحیم احد و باقی و صمد و او عالمست بعلم، قادر بقدرت، مرید بارادت، سمیع بسمع، بصیر ببصر، متکلّم بِکلام، حیّ بحیوة، باقی ببقاء. و او را وصفی است آنرا ید خوانند و هرچه خواهد بیافریند بر تخصیص. و او را وجه است. و صفتی است از صفات ذات و صفات ذات قائم بذات او است و نگویند غیر او است بلکه صفاتی است ازلی و نعوتی سرمدی و ذات او یک چیز است که با هیچ چیز نماند از آفریده ها، جسم نیست و جوهر نیست و صفات و اعراض نیست، اندر وهم صورة نبندد و بعقل تقدیر نتوان کرد و جهت و مکان بر وی روا نیست، وقت و زمان را بروی گذر نیست و زیادة و نقصان اندر صفات او روا نیست، و هیئت و اندازه را بدو راه نیست، و حد و نهایت او را قطع نکند، محلّ حوادث نیست، و لون بروی روا نیست و او را بمدد کس حاجت نیست، مقدورها از قدرة او بیرون نیست، و هیچ آفریده از حکم او رهائی نیابد و هیچ معلوم از علم او غائب نیست، و نه بر آنچه کند و آنچه کرد کس را عتاب و ملامت رسد بر وی و او را نگویند کجا است و چگونه است و وجود او را ابتداء نتوان گفت تا گویند کی بود و بقاء او متناهی نیست تا توان گفت اجلش سپری شد و نتوان گفت آنچه کرد چرا کرد و علّت نیست فعل او را، نگویند چه چیزست که مانندی نیست یا گویند فلانی چیزست و جدا باز توانی کردن بعلامتی از اشکال، و دیدار او از مقابله نه و بر مقابله نه. و فعل او بمشاورة نه، او را نامهای نیکوست و صفتهای بزرگ و آنچه خواهد کند آنرا که خواهد خوار کند بحکم خویش، و اندر پادشاهی او هیچ چیز نرود ا ّلا بمراد او و هیچ چیز نبود اندر ملکش مگر بقضاء او و هرچه دانست کی بودن از بودنیها خواست کی بود و آنچه دانست که نبود از آنچه بودنش جائز بود خواست کی نبود، آفریدگار کسب بندگانست اندر خیر و شر، پدید آورنده آنچه هست اندر عالم از اعیان و آثار، اندک و بسیار او و فرستندۀ رسولان بامتان نه از آنک بر وی واجب بود و عبادة فرمایندۀ بندگان امّتان بر زبان انبیاء علیهم السلام بدان سبیل کی کس را بر وی بعتاب و ملامت راه نه و مویّد کنندۀ محمّد علیه الصّلوة والسلام بمعجزهای آشکارا و علامتهای تابنده و شکسته کرد بهانها و یقین پیدا کرد و نگاه دار جمع اسلام پس از وفات رسول صلّی اللّه وعلیه وآله وسلّم بخلیفتان او. پس نگاه دار حق و ناصر او بدانچه آشکارا کرد از حجّتهاء دین بر زبان اولیاء. نگاه داشت امتی حنیفی را از گرد آمدن بر ضلالت و مدد باطل بریده کرد بدانچه دلیلها پیدا کرد و آنچه وعده کرد حقست از نصرت دین چنانک گفت: لیُظْهِرَهُ علی الدِّینِ کُلِّه ولو کره الْمُشْرِکُون.

Ин фаслҳо ишора кунад босли перон бар тариқи кӯтоҳӣу тавфиқ бхдоӣаст ъзўҷл .

این فصلها اشارة کند باصل پیران بر طریق کوتاهی و توفیق بخدای است عزّوجلّ.