Ва аз эшон буд абўосҳқи иброҳӣми бен адҳами бен Мансур аз шаҳри Балх буд ва аз абноءи мулӯк буд . Рӯзии бшкори беруни омада буд рӯбоҳии барангехт ё харгӯшӣ ва бар асари он ҳаме шуд ҳотифӣ овоз дод кӣ туро аз баҳри ин офарӣдаанд ё турои бад-ӣн фармӯдаанд , пас дигарбора овоз дод аз қрбўси зин ки валлоҳи туро аз баҳр ин наёфаридаанд ва бад-ӣн нафармӯдаанд , аз асб фурӯд омад . Ва шабонеро дид аз он падараши ҷбаҳи шубони фарои ситади ҷбаҳи пашмин буду андари пӯшеду силаҳӣ кӣ дошт фаро вай доду андар бодия шуд ва бимика рафту боСафёни саврӣ суҳбат кард ва бо Фзили ъёз бшом шуду онҷо фармон ёфт . Ва аз касби даст хеш хӯрдӣу даравгарӣу полизўонӣ яъне бустонгарӣу ончӣ бад-ӣн монад . Ва мардиро дид андари бодияу номи маин ҳақ ӯро биёмухт ва бидон хдоиро бихонаду Хизрро дид алайҳ ассалом гуфт бародари ман Довӯди турои ном маин биёмухт .

و از ایشان بود ابواسحق ابراهیم بن ادهم بن منصور از شهر بلخ بود و از ابناء ملوک بود. روزی بشکار بیرون آمده بود روباهی برانگیخت یا خرگوشی و بر اثر آن همی شد هاتفی آواز داد کی ترا از بهر این آفریده اند یا ترا بدین فرموده اند، پس دگرباره آواز داد از قربوس زین که واللّه ترا از بهر این نیافریده اند و بدین نفرموده اند، از اسب فرود آمد. و شبانی را دید از آن پدرش جُبّۀ شبان فرا ستد جُبّۀ پشمین بود و اندر پوشید و سلاحی کی داشت فرا وی داد و اندر بادیه شد و بمکه رفت و باسفیان ثوری صحبت کرد و با فضیل عیاض بشام شد و آنجا فرمان یافت. و از کسب دست خویش خوردی و دروگری و پالیزوانی یعنی بستانگری و آنچه بدین ماند. و مردی را دید اندر بادیه و نام مهین حق او را بیاموخت و بدان خدایرا بخواند و خضر را دید علیه السلام گفت برادر من داود ترا نام مهین بیاموخت.

Ва ин аз шайхи Абуабдурраҳмони алслмии раҳмаи аллоҳ самоъ дорам ки бадви расида буд аз сқот ки иброҳӣм Башшор гуфт ки бо иброҳӣми адҳам суҳбат кардам гуфтам марои хабари даҳ аз абтдоءи кори хеш ва ин ҳадис бигуфту иброҳӣми адҳами бузург буд андари боби вараъ ва аз вай ҳикоят кунанд кӣ гуфт таоми ҳалоли хур ва бар ту на қиём шабаст ва на рӯзаи рӯз .

و این از شیخ ابوعبدالرّحمن السُلَمی رَحِمَهُ اللّه سَماع دارم که بدو رسیده بود از ثقات که ابراهیم بشّار گفت که با ابراهیم ادهم صحبت کردم گفتم مرا خبر ده از ابتداء کار خویش و این حدیث بگفت و ابراهیم ادهم بزرگ بود اندر باب ورع و از وی حکایت کنند کی گفت طعام حلال خور و بر تو نه قیام شب است و نه روزۀ روز.

Бештари дъоء ӯ ин буд кӣ ёрб маро аз зли маъсият бо ъзи тоъати ор . Виро гуфтанд гӯшт гаронаст гуфт арзони бикунеду мхрид .

بیشتر دعاءِ او این بود کی یارب مرا از ذلّ معصیت با عزّ طاعت آر. ویرا گفتند گوشت گرانست گفت ارزان بکنید و مخرید.

Аҳмад хзрўиаҳ гуяд иброҳӣми адҳами мардиро дид андар тавоф гуфт дараҷа солеҳон набинӣ то уқубати дунё ихтиёр накунӣ , дар неъмат бар хештан бабандӣ ва дар меҳнати бгшоӣӣ ва дар роҳат бабандӣ , ва дар ҷаҳди бгшоӣӣ ва дар хоб бабандӣ ва дар бедории бгшоӣӣ ва дар тавонгарӣ бабандӣ ва дар дарвешии бгшоӣӣ . Ва дар амл бабандӣ ва дар ороста бӯдани маргро бёроӣӣ .

احمد خضرویه گوید ابراهیم ادهم مردی را دید اندر طواف گفت درجۀ صالحان نبینی تا عقوبت دنیا اختیار نکنی، در نعمت بر خویشتن ببندی و در محنت بگشائی و در راحت ببندی، و در جهد بگشائی و در خواب ببندی و در بیداری بگشائی و در توانگری ببندی و در درویشی بگشائی. و در امل ببندی و در آراسته بودن مرگ را بیارائی.

Иброҳӣми адҳами бастонеи фарои ситада буд лашкаре бадв бигузашту ангури хост аз вай , гуфт худованд маро нафармӯдааст вирои тозӣонаи бузад сар баровард ва гуфт даҳ бар сиррӣ ки бисёр андари худованди хеши осӣ шудааст мард оҷиз шуд ва бирафт .

ابراهیم ادهم بستانی فرا ستده بود لشکریی بدو بگذشت و انگور خواست از وی، گفت خداوند مرا نفرموده است ویرا تازیانه بزد سر برآورد و گفت دِه بر سری که بسیار اندر خداوند خویش عاصی شده است مرد عاجز شد و برفت.

Саҳли бен иброҳӣм гуяд бо иброҳӣми адҳам сафар кардам бемор шудам ончӣ дошт бар ман нафақа кард орзўӣӣ аз ӯ хостам харӣ дошт бФрўхт ва бар ман нафақа кард чун беҳтар шудам гуфтам хар куҷо аст гуфт бФрўхтм гуфтам бар чаҳ нишинам гуфт ё бародар бар гардан ман нишин се манзили маро бар гардан ҳаме кашид .

سهل بن ابراهیم گوید با ابراهیم ادهم سفر کردم بیمار شدم آنچه داشت بر من نفقه کرد آرزوئی از او خواستم خری داشت بفروخت و بر من نفقه کرد چون بهتر شدم گفتم خر کجا است گفت بفروختم گفتم بر چه نشینم گفت یا برادر بر گردن من نشین سه منزل مرا بر گردن همی کشید.