Ва аз ин тайифа буд абўолъбоси аҳмдбни мҳмдолдинўрии раҳмаи аллоҳи алайҳи суҳбати Юсуфи бен алҳусайн карда буду ибни атоу ҷрирӣу оламу фозил буд ва бншобўр омад ва як чанд онҷо бимонаду мрдмонро панд додӣ бар забони маърифати пас бсмрқнд шуду онҷо фармон ёфт пас аз санаи арбаъӣну слсмоиаҳ .

و از این طایفه بود ابوالعبّاس احمدبن محمّدالدینوری رَحْمَةُ اللّهِ عَلَیْهِ صحبت یوسف بن الحسین کرده بود و ابن عطا و جُرَیری و عالم و فاضل بود و بنشابور آمد و یک چند آنجا بماند و مردمانرا پند دادی بر زبان معرفت پس بسمرقند شد و آنجا فرمان یافت پس از سنۀ اربعین و ثلثمایه.

Абўолъбос гуяд фурӯтарин зикр онаст ки фаромӯш кунӣ ончии дун зикрасту ниҳояти зикри он буд ки ғоӣб буд зокири андари зикр аз зикр .

ابوالعبّاس گوید فروترین ذکر آنست که فراموش کنی آنچه دون ذکر است و نهایت ذکر آن بود که غائب بود ذاکر اندر ذکر از ذکر.

Ва гуяд забони зоҳири ҳукми ботини бнгрдонд .

و گوید زبان ظاهر حکم باطن بنگرداند.

Ва гуяд арқони тасаввуф нақз карданду роҳ ӯ вайрон карданду мъниҳоء ӯ ҳамаи бгрдониднди бномҳоӣӣ ки ба нўӣӣ ниҳоданд , тамаъро зиёда ном карданд ва беадабиро ихлос ва аз ҳақи берун шуданро шатаҳу лиззат ҷустанро бмзмўмот , таййибату мтобъти ҳаворо ибтило ва бо дунёи гаштанро вусӯлу бдхўӣиро савлату бахилиро ҷилдӣу саволро амалу палиди забониро маломату тариқи қавм на ин буд .

و گوید ارکان تصوّف نقض کردند و راه او ویران کردند و معنیهاء او همه بگردانیدند بنامهائی که به نوئی نهادند، طمع را زیاده نام کردند و بی ادبی را اخلاص و از حق بیرون شدن را شَطَح و لذّت جستن را بمذمومات، طیبت و متابعت هوا را ابتلا و با دنیا گشتن را وصول و بدخوئی را صولت و بخیلی را جَلدی و سؤال را عمل و پلید زبانی را ملامت و طریق قوم نه این بود.