Устод эмом гуяд раҳмаи аллоҳи алайҳи ғарази андари зикри перони ин ҷамоати андарин мавзеи он буд ки танбеҳ уфтад бар онки эшон муҷтамаъ буданд бар таъзими шариъат ва бар роҳи риёзат рафтани сифати эшон буд , муқӣм буданд бар мтобъти суннат ва ҳеҷ халал набӯд андари эшон , муттафиқ шуданд бар онк ҳар ки ҳоле дорад аз муомилау муҷоҳидау кори хеши банно бар асл тақво накунад ва бар вараъ . Дурӯғ гуфта бошад бар худои ъзўҷл , даъвӣ ки кунад худ ҳалок шавад ва ҳар ки ба вай иқтидо кунад ҳалок шавад . Ва агар ончӣ омадааст аз алфозу ҳикоёти эшон ва сиратҳо ки далел кунад бар аҳволи эшон ёд кунем китоб дароз гардад ва маломат гирад ва ин қадар ки фаро намудем андари ҳосил кардани мурод , бадв бениёзӣаст аз дигари чиз .

استاد امام گوید رَحْمَةُ اللّه عَلَیْهِ غرض اندر ذکر پیران این جماعت اندرین موضع آن بود که تنبیه افتد بر آنک ایشان مجتمع بودند بر تعظیم شریعت و بر راه ریاضت رفتن صفت ایشان بود، مقیم بودند بر متابعت سنّت و هیچ خلل نبود اندر ایشان، متّفق شدند بر آنک هر که حالی دارد از معاملة و مجاهدة و کار خویش بنا بر اصل تقوی نکند و بر ورع. دروغ گفته باشد بر خدای عزّوجلّ، دعوی که کند خود هلاک شود و هر که به وی اقتدا کند هلاک شود. و اگر آنچه آمده است از الفاظ و حکایات ایشان و سیرتها که دلیل کند بر احوال ایشان یاد کنیم کتاب دراز گردد و ملامت گیرد و این قدر که فرا نمودم اندر حاصل کردن مراد، بدو بی نیازی است از دیگر چیز.

Ва аммо перон ки мо аишонро дарёфтем ва дар вақти эшон будем агарчӣ дидори эшон иттифоқ науфтод монанди устоди шаҳид ки забони вақт буду ягонаи рӯзгори Абӯалии алҳсни бен алии алдқоқу шайхи абӯи абдурраҳмони мҳмдбни алҳусайн слмӣ кӣ ӯро набӯд ҳамтоу Абулҳасани алии бен ҷҳзм ки муҷовири ҳарам буд . Ва шайхи абўолъбоси қассоб ба табаристон ,у Аҳмади асвади бдинўру Абулқосими сирФии бншобўр . Ва Абусаҳли хишоби кабӣри ҳам бншобўру мнсўрбни халафи алмғрбӣу Абӯсаиди молинӣу Абутоҳири хжндии қудси аллоҳи арўоҳҳму перони дигар кӣ агар бидон машғӯл бошему тафсили аҳволи эшон , аз мақсӯд боз монем дар ихтисор , пӯшида нест сирати эшон андари муомилот ,у тарафӣ аз ҳикоёт эшон бишинавӣ андарин рисолати бмўзъи ваии ани шоءи аллоҳ .

و امّا پیران که ما ایشانرا دریافتیم و در وقت ایشان بودیم اگرچه دیدار ایشان اتّفاق نیفتاد مانند استاد شهید که زبان وقت بود و یگانۀ روزگار ابوعلی الحسن بن علیّ الدقّاق و شیخ ابو عبدالرحمن محمدبن الحسین سُلَمی کی او را نبود همتا و ابوالحسن علی بن جَهْضم که مجاور حرم بود. و شیخ ابوالعبّاس قصّاب به طبرستان، و احمد اسود بدینور و ابوالقاسم صیرفی بنشابور. و ابوسهل خشّاب کبیر هم بنشابور و منصوربن خلف المغربی و ابوسعید مالینی و ابوطاهر خُژندی قَدَّسَ اللّهُ اَرْوَاحَهُمْ و پیران دیگر کی اگر بدان مشغول باشیم و تفصیل احوال ایشان، از مقصود باز مانیم در اختصار، پوشیده نیست سیرت ایشان اندر معاملات، و طرفی از حکایات ایشان بشنوی اندرین رسالت بموضع وی ان شاء اللّه.