Ва аз эшон буд Абуабдуллои аҳмдбни ътоءи алрўдборӣ , пери шом буд андари вақти хешу вафот ӯ бсўр буд андари санаи тсъ ва сетину слсмоиаҳ .

و از ایشان بود ابوعبداللّه احمدبن عطاء الرودباری، پیر شام بود اندر وقت خویش و وفات او بصور بود اندر سنۀ تسع و ستّین و ثلثمایه.

Алии бен съидолмсисӣ гуяд аз аҳмдбн ато шунидам ки бо шутурӣ бар нишаста будаму пои ваии бглу бриг фурӯ шуд ман гуфтам ҷли аллоҳи уштур низ гуфт ҷли аллоҳ .

علی بن سعیدالمَصیصی گوید از احمدبن عطا شنیدم که با شتری بر نشسته بودم و پای وی بگل و بریگ فرو شد من گفتم جَلَّ اللّهُ اشتر نیز گفت جَلَّ اللّهُ.

Абуабдуллои алрўдбории чунон буд ки чун касе аз бозорёни асҳоб ӯро даъват кардӣ ва аз ҷумла суфиён набӯдӣ хабари надодии аишонро то ваии аишонро таом додӣ ва чун фориғ шудандӣ бо эшон бигуфтӣ куҷо мешавем ва эшон чун таом хӯрда будандӣ андаки хўрдндӣ то мрдмонро боишон заннӣ науфтад кӣ бидон буза манд шаванд .

ابوعبداللّه الرودباری چنان بود که چون کسی از بازاریان اصحاب او را دعوت کردی و از جملۀ صوفیان نبودی خبر ندادی ایشانرا تا وی ایشانرا طعام دادی و چون فارغ شدندی با ایشان بگفتی کجا میشویم و ایشان چون طعام خورده بودندی اندک خوردندی تا مردمانرا بایشان ظنّی نیفتد کی بدان بزه مند شوند.

Рӯзии Абуабдуллои рӯдборӣ бар асари даравишон ҳаме рафту одати ваии он будӣ ки бар асар даравишон рафтӣ , баққолии забони андари эшон кушода буд ки ин ҳароми хўоргоннду ончӣ бад-ӣн монад пас ин баққол гуфт яке аз ин суфиёни сад дирам аз ман воми хосту боз надод надонам ӯро куҷо ҷӯям чун андарон даъват шуданд Абуабдуллои рӯдбории ин худованди саройро гуфт сад дирам биор ва ин мард аз муҳибон буд агар хоҳӣ кӣ дили ман сокин шавад , андари вақти он мард дирам биоварад бўъбдоллаҳи якеро аз шогирдон гуфт ин баргиру бнздики фалон баққол бирав бигӯ ки ин сад дирамаст ки он сӯфӣ аз ту воми ситад ва андарин таъхир ки афтод ӯро узрӣ буд ва ҳам акнӯн бФрстод бояд кӣ узр бипазирӣ марди он сад дирами бгзорд чун аз даъват бозгаштанд бдкони он баққол бигузаштанд баққоли аишонро мадҳ кард ва гуфт эшон Сайидон бошанду сқот эшонанду порсоённду никоннду ончӣ бад-ӣн монад .

روزی ابوعبداللّه رودباری بر اثر درویشان همی رفت و عادت وی آن بودی که بر اثر درویشان رفتی، بقّالی زبان اندر ایشان گشاده بود که این حرام خوارگانند و آنچه بدین ماند پس این بقّال گفت یکی از این صوفیان صد درم از من وام خواست و باز نداد ندانم او را کجا جویم چون اندران دعوت شدند ابوعبداللّه رودباری این خداوند سرای را گفت صد درم بیار و این مرد از محبّان بود اگر خواهی کی دل من ساکن شود، اندر وقت آن مرد درم بیاورد بوعبداللّه یکی را از شاگردان گفت این برگیر و بنزدیک فلان بقّال برو بگو که این صد درم است که آن صوفی از تو وام ستد و اندرین تأخیر که افتاد او را عذری بود و هم اکنون بفرستاد باید کی عذر بپذیری مرد آن صد درم بگزارد چون از دعوت بازگشتند بدکان آن بقّال بگذشتند بقّال ایشانرا مدح کرد و گفت ایشان سیّدان باشند و ثقات ایشان اند و پارسایانند و نیکانند و آنچه بدین ماند.

Абуабдулло рӯдборӣ гуяд зштрини ҳамаи зиштӣҳо сӯфии бахил буд .

ابوعبداللّه رودباری گوید زشترین همه زشتیها صوفی بخیل بود.