Ва аз он ҷумла хавотираст . Хавотири хитобӣ буд ки бар змоири даройад , буд ки аз Фриштаҳ буд ва буд ки аз дев буд ва буд ки ҳадиси нафас буд ва буд ки аз қабл ҳақи субҳона чун аз қабл Фриштаҳ буд илҳом буд ва чун аз дев буд васвос буд ва чун аз қабл нафас буд онрои ҳўоҷс нафас гӯйанд ва чун аз қабл ҳақ буд онрои хотир ҳақ гӯйанд . Ва ҷумлаи ин аз ҷинси сухан буд ончӣ аз Фриштаҳ буд сидқи онрои бмўоФқт илм битавон донист . Ва инро гӯйанд ки ҳар хотир ки зоҳир ӯро гувоҳии надиҳади ботил буд ва чун аз дев буд бештари виро бботл хонду маъсият ва чун аз нафас буд бо мтобъти ҳаво ва шаҳват хонду кибр овардан ва чизҳо ки хасоис нафасаст .

و از آن جمله خَواطر است. خواطر خطابی بود که بر ضمایر درآید، بود که از فریشتۀ بود و بود که از دیو بود و بود که حدیث نفس بود و بود که از قبل حق سبحانه چون از قبل فریشته بود الهام بود و چون از دیو بود وسواس بود و چون از قبل نَفْس بود آنرا هواجس نفس گویند و چون از قبل حق بود آنرا خاطر حق گویند. و جملۀ این از جنس سخن بود آنچه از فریشته بود صدق آنرا بموافقت علم بتوان دانست. و این را گویند که هر خاطر که ظاهر او را گواهی ندهد باطل بود و چون از دیو بود بیشتر ویرا بباطل خواند و معصیت و چون از نفس بود با متابعت هوا و شهوت خواند و کبر آوردن و چیزها که خصایص نفس است.

Ва иттифоқаст миёни перон кӣ ҳар ки ҳаром хӯрд миёни илҳому васвос фарқ надонад кард .

و اتّفاقست میان پیران کی هر که حرام خورد میان الهام و وسواس فرق نداند کرد.

Ва аз устод Абӯали шунидам ки ҳаркии қӯт ӯ маълум буд миёни илҳому васвос фарқ надонад кард ва ҳар ки ҳўоҷси нафасаши хомӯши гашти бсдқи муҷоҳидат ӯ фасоҳати дилаш сухан гуяд бҳкми мкобдт ӯ .

و از استاد ابوعلی شنیدم که هرکه قوت او معلوم بود میان الهام و وسواس فرق نداند کرد و هر که هواجس نفسش خاموش گشت بصدق مجاهدت او فصاحت دلش سخن گوید بحکم مکابدت او.

Ва иҷмоъаст миёни перон ки нафас рост нагӯяду дил дурӯғ нагӯяд .

و اجماعست میان پیران که نفس راست نگوید و دل دروغ نگوید.

Яке аз перон гуфтааст нафаси ту ҳеҷ рост нагӯяду дилат дурӯғ нагӯяд ва агар ҳама бисёр ҷаҳд кунӣ то ҷонат сухан гуяд бо ту нагӯяд .

یکی از پیران گفته است نفس تو هیچ راست نگوید و دلت دروغ نگوید و اگر همه بسیار جهد کنی تا جانت سخن گوید با تو نگوید.

Ва фарқ кардаст ҷунайди миёни ҳўоҷси нафасу васвоси шайтони бдонки нафасро чун матолибат чизе бошад мъоўдаҳ ҳаме кунад то бмрод расад агарчӣ рӯзгор дар он бргзрди магари сидқи муҷоҳидат бар давом буд ва ҳам мъоўдт ҳаме кунаду шайтон чун васваса кунад ва бшҳўтӣ хонд чун мухолифат вай кунӣ аз даст бидораду бзлтии дигар васваса кунад зеро ки ӯро ҳама маъсият якеаст ҳамеша бмъситӣ ҳаме хонд ва Муродӣ набӯд бтхсиси як маъсият .

و فرق کردست جَنَیْد میان هواجس نفس و وسواس شیطان بدانک نفس را چون مطالبت چیزی باشد معاودة همی کند تا بمراد رسد اگرچه روزگار در آن برگذرد مگر صدق مجاهدت بر دوام بود و هم معاودت همی کند و شیطان چون وسوسه کند و بشهوتی خواند چون مخالفت وی کنی از دست بدارد و بزلّتی دیگر وسوسه کند زیرا که او را همه معصیت یکیست همیشه بمعصیتی همی خواند و مرادی نبود بتخصیص یک معصیت.

Ва гуфтаанд ки хавотир ки аз Фриштаҳ буд соҳиб ӯ мувофиқат кунад ва буд ки мухолифат кунад аммо он хотир ки аз ҳақи субҳонаи втъолӣ буд аз бандаи онрои хилоф ҳосил наёяд .

و گفته اند که خواطر که از فریشته بود صاحب او موافقت کند و بود که مخالفت کند امّا آن خاطر که از حق سبحانه وتعالی بود از بنده آنرا خلاف حاصل نیاید.

Ва перон сухан гуфтаанд дар хотири сонӣ , гуфтаанд ду хотир буд аз ҳақи кадоми яке қавитар буд аз дигар .

و پیران سخن گفته اند در خاطر ثانی، گفته اند دو خاطر بود از حق کدام یکی قوی تر بود از دیگر.

Ҷунайд гуфт хотири аввали қавитар буд зеро ки чун бишавади худованд ӯ бо таъаммул ояд ва ин бшрти илм буд .

جُنَیْد گفت خاطر اوّل قوی تر بود زیرا که چون بشود خداوند او با تأمل آید و این بشرط علم بود.

Ибн ато гуяд хотири дувуми қавитар буд зеро ки қӯт афзоед бахотири аввал .

ابن عطا گوید خاطر دوم قوی تر بود زیرا که قوّت افزاید بخاطر اوّل.

Ва Абуабдуллои хафиф аз мтأхрон гуяд ҳар ду баробар бошанд аз онк ҳар ду аз ҳақи таъолӣ буд , яке зиёдат набӯд бар дигару аввали бадвами ҳол боқӣ намонад зеро ки бақо бар осор раво набӯд .

و ابوعبداللّه خفیف از متأخّران گوید هر دو برابر باشند از آنک هر دو از حق تعالی بود، یکی زیادت نبود بر دیگر و اوّل بدوم حال باقی نماند زیرا که بقا بر آثار روا نبود.