Ва аз он ҷумла нафасаст . Нафаси осоиш додани дил буд блтоӣФи ғиўбу соҳиби анфоси бўсФи нозуктар ва борӣктар буд аз соҳиби аҳвол , соҳиб вақт чунонаст кӣ гўӣии мубтадии исту соҳиби нафаси мунтаҳӣу соҳиби аҳволи миёна ҳар ду , аҳвол воситаасту анфоси ниҳоят улуввау авқоти асҳоби длро буду аҳволи худовандони рӯҳроу анфоси аҳли сарро .

و از آن جمله نَفَسْ است. نفس آسایش دادن دل بود بلطائف غیوب و صاحب انفاس بوصف نازک تر و باریکتر بود از صاحب احوال، صاحب وقت چنانست کی گوئی مبتدی ایست و صاحب نفس منتهی و صاحب احوال میانۀ هر دو، احوال واسطه است و انفاس نهایت علوّ و اوقات اصحاب دلرا بود و احوال خداوندان روح را و انفاس اهل سرّ را.

Ва гуфтаанд фозилтарин ибодатҳо шумурдан нафасаст бо худои таъолӣ , ва гуфтаанд худои таъолии дилҳоро бёФриду маъдани маърифат хеш карду асрорро бёФриди пас аз ону онрои маҳал тавҳид кард , ҳар нафасӣ кӣ ҳусӯл ӯ на бдлолти маърифат буду ишорати тавҳид бар бисоти зарурат ӯ мурда буду худовандашро аз он бози пурсанад .

و گفته اند فاضلترین عبادتها شمردن نفس است با خدای تعالی، و گفته اند خدای تعالی دلها را بیافرید و معدن معرفت خویش کرد و اسرار را بیافرید پس از آن و آنرا محلّ توحید کرد، هر نفسی کی حصول او نه بدلالت معرفت بود و اشارت توحید بر بساط ضرورت او مرده بود و خداوندش را از آن باز پرسند.

Аз устоди Абӯали дқоқ шунидам гуфт орифро нафас мусаллам набӯд зеро ки бо зу мусомиҳа нараваду муҳибро аз нафас чора набӯд ки агар ӯро набӯд ночиз гардад аз бетоқатӣ .

از استاد ابوعلی دقّاق شنیدم گفت عارف را نَفَس مسلّم نبود زیرا که با زو مسامحه نرود و مُحِب را از نَفَس چاره نبود که اگر او را نبود ناچیز گردد از بی طاقتی.