Ва ҳар мурӣд ки андари дил ӯ чизеро аз дунёи қадар буду хатар , исм иродат бирав муҷоз буд ва агар ихтиёрӣ монад бозу , дар ончӣ аз он беруни омада буд , аз маълум , ки хоҳад ки якеро бидон махсӯс кунад ё навъеро аз анвоъ бар дар он андеша кунад ё шахсеро дуни шахсе ихтиёр кунад , ӯ мутакаллиф буд дар ҳоли хеш ва бар хатар буд ки зуди бози сари одат хеш гардад зеро ки қасди мурӣд бояд ки дар он буд то аз ълоқтҳо берун ояд на бидон аъмол бар кунаду зишт буд мурӣдро ки аз маълум , ҷумла , берун ояд пас асири хирқа буд , бояд ки бӯдан ва нобӯдан он чизи наздики вай , ҳар ду яке буд то бо дарвешӣ бидон сабаб ниқор накунад ва бо касе музоиқа накунад бидон , агар ҳама габрӣ бошад .

و هر مرید که اندر دل او چیزی را از دنیا قدر بود و خطر، اسم ارادت برو مجاز بود و اگر اختیاری ماند بازو، در آنچه از آن بیرون آمده بود، از معلوم، که خواهد که یکی را بدان مخصوص کند یا نوعی را از انواع بِرّ در آن اندیشه کند یا شخصی را دون شخصی اختیار کند، او متکلّف بود در حال خویش و بر خطر بود که زود باز سر عادت خویش گردد زیرا که قصد مرید باید که در آن بود تا از علاقتها بیرون آید نه بدان اعمال بِرّ کند و زشت بود مرید را که از معلوم، جمله، بیرون آید پس اسیر خرقه بود، باید که بودن و نابودن آن چیز نزدیک وی، هر دو یکی بود تا با درویشی بدان سبب نقار نکند و با کسی مضایقه نکند بدان، اگر همه گبری باشد.