Аммо одоби мурӣди андари самоъ , бохтёри хеш , албата , агар воридӣ бирав даройад ки ӯро бҳркти орад ва дар вақт , он набӯд ки хештанро нигоҳ дорад бмқдори ғалабаи ворид , ӯро дар ҳаракат маъзӯр дорад чун он ғалаба зоӣл шуд воҷиб буд бирав , нишастану ором гирифтан зеро ки ҳаракат кардани бхўш омадани ваҷд , беғалабау заруратӣ дуруст набӯд агар чунонаст ки онро одат кунад бидон хуш омадани ваҷд , ҳаракат мекунад ӯро аз ҳқоӣқи ҳеҷ чиз кашф науфтад , ғояти аҳвол ӯ он буд ки дил ӯ хуш гардад . Ва дар ҷумлаи ҳаракат , нуқсони ҳол буд мурӣдроу перро , алои бошортӣ буд аз муқтазии вақт ё ғалаба ки тамиз аз вай бархезад ё мурӣдӣ буд ки шайх ӯро ишорат кунад бҳркти он ҳангом ҳаракат кунад бошорти пер бокӣ набӯд чун пер аз он ҷумла буд ки ӯро ҳоким буд бар амсол ӯ аммо чун даравишон ӯро ишорат кунанд бмсоъдт дар ҳаракат , бояд ки мусоидат кунад аишонро , бидон нигоҳ дошта буд пас агар ин мурӣдро дар ҳолат , сидқӣ буд он сидқи ҳолат ӯ , дрўишонро боз дорад аз онкии дарав мусоидат хоҳанд .

امّا آداب مرید اندر سماع، باختیار خویش، البتّه، اگر واردی برو درآید که او را بحرکت آرد و در وقت، آن نبود که خویشتن را نگاه دارد بمقدار غلبۀ وارد، او را در حرکت معذور دارد چون آن غلبه زائل شد واجب بود برو، نشستن و آرام گرفتن زیرا که حرکت کردن بخوش آمدنِ وجد، بی غلبه و ضرورتی درست نبود اگر چنانست که آنرا عادت کند بدان خوش آمدنِ وجد، حرکت میکند او را از حقائق هیچ چیز کشف نیفتد، غایت احوال او آن بود که دل او خوش گردد. و در جمله حرکت، نقصان حال بود مرید را و پیر را، الّا باشارتی بود از مقتضی وقت یا غلبۀ که تمیز از وی برخیزد یا مریدی بود که شیخ او را اشارت کند بحرکت آن هنگام حرکت کند باشارت پیر باکی نبود چون پیر از آن جمله بود که او را حاکم بود بر امثال او امّا چون درویشان او را اشارت کنند بمساعدت در حرکت، باید که مساعدت کند ایشانرا، بدان نگاه داشته بود پس اگر این مرید را در حالت، صدقی بود آن صدقِ حالت او، درویشانرا باز دارد از آنکه درو مساعدت خواهند.

Аммо фикандани хирқа , ҳақи мурӣди он буд ки ончӣ аз хештан ҷудо кард бози сар он нашавад ало ки шайх ӯро фармоед ки бози сари он шӯ , вақт фароз сетанд бар нияти орияти пас он вақти баъд аз муддатии онро бдрўишӣ диҳад чунонкии дили он пер азу наранҷад , чун дар миён қавмӣ уфтад ки одати эшон афкандани хирқа буд ва донад ки эшон бози сар он шаванд агар дар миёни эшон перӣ набӯд ки воҷиб буд ҳишмати ҳурмат ӯ нигоҳи доштану тариқи он мурӣд , он буд ки бози сар хирқа нашавад ва некӯтар он буд ки аишонро мусоидат кунад пас бқўол бахшад чун эшон бози сари он шуда бошанд ва агар хирқа наниҳанд ҳам раво буд чун одат қавм донад ки эшон бози сар хирқа шаванд ки дар суннат эшон зиштаст бози сари хирқа шудан , на мухолифат ӯ аишонрои бозини ҳамаи мувофиқати пас бози сар ношудан , мурӣд мусаллам набӯд албата тақозо кардани бқўол ки сидқи ҳол ӯ худ қўолро бткрори орад ё дайгариро бар он дорад ки боз хоҳаду ҳаркас ки табаррук кунад ба мурӣд бирав ситам карда бошад ки он ӯро зиён дорад аз кам қӯтӣ ӯ , воҷиб бар мурӣди он буд ки бтрк ҷоҳ бигӯед ва он кас ки бадв табаррук намӯда бошад то азин офат руста бошад .

امّا فکندن خرقه، حقِ مرید آن بود که آنچه از خویشتن جدا کرد باز سرِ آن نشود الّا که شیخ او را فرماید که باز سرِ آن شو، وقت فراز ستاند بر نیّت عاریت پس آن وقت بعد از مدّتی آنرا بدرویشی دهد چنانکه دل آن پیر ازو نرنجد، چون در میان قومی افتد که عادت ایشان افکندن خرقه بود و داند که ایشان باز سرِ آن شوند اگر در میان ایشان پیری نبود که واجب بود حشمت حرمت او نگاه داشتن و طریق آن مرید، آن بود که باز سرِ خرقه نشود و نیکوتر آن بود که ایشانرا مساعدت کند پس بقوّال بخشد چون ایشان باز سر آن شده باشند و اگر خرقه ننهند هم روا بود چون عادت قوم داند که ایشان باز سر خرقه شوند که در سنت ایشان زشتست باز سر خرقه شدن، نه مخالفت او ایشانرا بازین همه موافقت پس باز سر ناشدن، مرید مسلّم نبود البتّه تقاضا کردن بقوّال که صدق حال او خود قوّال را بتکرار آرد یا دیگری را بر آن دارد که باز خواهد و هرکس که تبرّک کند به مرید برو ستم کرده باشد که آن او را زیان دارد از کم قوّتی او، واجب بر مرید آن بود که بترک جاه بگوید و آن کس که بدو تبرّک نموده باشد تا ازین آفت رسته باشد.