Ва агар мурӣдӣ мубтало гардад , бҷоҳӣ ё маълумӣ ё суҳбати кӯдакӣ ё майл бизанӣу онҷо шайхӣ набӯд ки ӯро далолат кунад бар ҳилтӣ ки аз он халос ёбад , ӣнҷои гуҳ , мурӣдро раво буд ки бсФр берун шавад ва аз он мавзе таҳвил кунад то он ҷоҳ бар хештани бузёни орад ки ҳеҷ чизи дили мурӣдро зиёни гортр аз ҳусӯл ҷоҳ набӯд пеш аз фурӯи мурдани башарият .

و اگر مریدی مبتلا گردد، بجاهی یا معلومی یا صحبت کودکی یا میل بزنی و آنجا شیخی نبود که او را دلالت کند بر حیلتی که از آن خلاص یابد، اینجا گه، مرید را روا بود که بسفر بیرون شود و از آن موضع تحویل کند تا آن جاه بر خویشتن بزیان آرد که هیچ چیز دل مرید را زیان گارتر از حصول جاه نبود پیش از فرو مردن بشریّت.

Ва аз одоби мурӣди он буд ки илм ӯ дарин тариқати пеш аз манозилат ӯ набӯд зеро ки хабар додан аз манозил на чунон буд ки аз мақсӯд хабар диҳад ҳарки ғалаба дорад илм ӯ бар манозилат ӯ , ӯ соҳиби илм буд на соҳиби сулӯк .

و از آداب مرید آن بود که علم او درین طریقت پیش از منازلت او نبود زیرا که خبر دادن از منازل نه چنان بود که از مقصود خبر دهد هرکه غلبه دارد علم او بر منازلت او، او صاحب علم بود نه صاحب سلوک.