Ҳангом видоъ омад он сарви баланд

هنگام وداع آمد آن سرو بلند

Гирёни гирён ки охири ин ҳиҷрон чанд

گریان گریان که آخر این هجران چند

ӯ аз суханони хуши марои дил май барад

او از سخنان خوش مرا دل می برد

Дил дар тан аз орзӯӣ ӯ ҷон ме кунад

دل در تن از آرزوی او جان می کند