Ишқ рӯй ту на дар хӯрд дил хом манаст

عشق روی تو نه در خورد دل خام منست

Коўли ҳасани туу охир айём манаст

کاول حسن تو و آخر ایام منست

Аз ту дорам ҳавасӣ дар дили шӯрида , вале

از تو دارم هوسی در دل شوریده، ولی

Роҳи ишқат на ба пои дил дар дом манаст

راه عشقت نه به پای دل در دام منست

Магарами ақл шикебӣ диҳад аз ишқ , арнаҳ

مگرم عقل شکیبی دهد از عشق، ارنه

Бас харобӣ кунад ин ҷуръа , ки дар ҷом манаст

بس خرابی کند این جرعه، که در جام منست

Ман ҳазар мекунам аз ишқ , вале фоида нест

من حذر می‌کنم از عشق، ولی فایده نیست

Ҳазар аз пеши балое , ки саранҷом манаст

حذر از پیش بلایی، که سرانجام منست

Офати сайл ба ҳамсояи расонади рӯзӣ

آفت سیل به همسایه رساند روزی

Сахт боридан ин абр ки бар бом манаст

سخت باریدن این ابر که بر بام منست

Рӯзгор аз дили меҳнати каши ман кам мкнод !

روزگار از دل محنت کش من کم مکناد!

Дарди ишқи ту , ки қӯти саҳар ва шом манаст

درد عشق تو، که قوت سحر و شام منست

То қабои ту бар андом ту дидам , зи ҳасад

تا قبای تو بر اندام تو دیدم، ز حسد

Хоршд ҳар сари мӯе , ки бар андом манаст

خارشد هر سر مویی، که بر اندام منست

Нома саҳласт нбштн ба ту , лекин аз кибр

نامه سهلست نبشتن به تو، لیکن از کبر

Ҳаргизи он нома нахонӣ , ки дарав ном манаст

هرگز آن نامه نخوانی، که درو نام منست

Гирди ошиқ шудан ва ишқ нагардад дигар

گرد عاشق شدن و عشق نگردد دیگر

Авҳадӣ , гар бичишад заҳр , ки дар ком манаст

اوحدی، گر بچشد زهر، که در کام منست