эй куну макон аз ту , андар чаҳ маконеи худ ?

ای کون و مکان از تو، اندر چه مکانی خود؟

Мисли ту намеёбам , охир ба чаҳ Монии худ ?

مثل تو نمی‌یابم، آخر به چه مانی خود؟

Ҳар кас ки ту май бинии ҳоле бтў мегуяд :

هر کس که تو می‌بینی حالی بتو می‌گوید:

Ман ҳеҷ намегӯям , донам ки ту донеи худ

من هیچ نمی‌گویم، دانم که تو دانی خود

Чун зи оташи он шодӣ рангем ниФзўдӣ

چون ز آتش آن شادی رنگیم نیفزودی

Зини дӯд ки бар кардӣ рангӣ барисоне худ

زین دود که بر کردی رنگی برسانی خود

Ман фош ҳаме дидам рӯй ту з ҳар рӯе

من فاش همی دیدم روی تو ز هر رویی

Акнӯн чу назар кардам аз дида наоне худ

اکنون چو نظر کردم از دیده نهانی خود

Касро чу наме хоҳӣ когаҳ шавад аз ҳолат

کس را چو نمی‌خواهی کاگه شود از حالت

Хоҳӣ ки намонад кас , то шоди Бамонеи худ

خواهی که نماند کس، تا شاد بمانی خود

Ҳамроҳи шӯй бо моу онгоҳ чу кор афтод

همراه شوی با ما و آنگاه چو کار افتاد

Дар ғами бҳлии морро , танҳо бадвонеи худ

در غم بهلی مار را، تنها بدوانی خود

Чун Авҳадӣ аз бешии узри ту ҳаме хоҳад

چون اوحدی از بیشی عذر تو همی خواهد

Донам ки баҳри ҷурмаш аз пеш наронӣ худ

دانم که بهر جرمش از پیش نرانی خود