Рӯзӣ кунӣ ба санги фироқами ҷудои зи худ

روزی کنی به سنگ فراقم جدا ز خود

Рӯзии чунон шӯй ки надонам турои зи худ

روزی چنان شوی که ندانم ترا ز خود

Ман ошноӣ рӯй ту будам , марои з чаҳ

من آشنای روی تو بودم، مرا ز چه

Бегона мекунӣ дигар , эй ошно , зи худ ?

بیگانه می‌کنی دگر، ای آشنا، ز خود؟

Ҳар гуҳ ки пар шавад зи хаёлати замири ман

هر گه که پر شود ز خیالت ضمیر من

Пари байнами ин маҳаллау шаҳру сарои зи худ

پر بینم این محله و شهر و سرا ز خود

Вақте ба ҳоли худ назарам буд ва ин замон

وقتی به حال خود نظرم بود و این زمان

Гаштами чунон , ки ёд наёяд марои зи худ

گشتم چنان، که یاد نیاید مرا ز خود

Чун ошиқи туам , чаҳ барам номи хештан ?

چون عاشق توام، چه برم نام خویشتن؟

Чун дарди ман зи тест , чаҳ ҷӯям давои зи худ ?

چون درد من ز تست، چه جویم دوا ز خود؟

эй Авҳадӣ , агар на ҷудои зи сари кор

ای اوحدی، اگر نه جدایی ز سر کار

ӯро бакӯш то нашиносӣ ҷудои зи худ

او را بکوش تا نشناسی جدا ز خود

Ғайр аз ту ҳеҷ кас нашиносам балои ту

غیر از تو هیچ کس نشناسم بلای تو

Саъйӣ бикун , ки давр кунӣ ин балои зи худ

سعیی بکن، که دور کنی این بلا ز خود