эй сорибон , ки ранҷ кашидӣ зи роҳи давр

ای ساربان، که رنج کشیدی ز راه دور

Омад шутур ба манзили Лайлӣ , макун убӯр

آمد شتر به منزل لیلی، مکن عبور

Инаст хорҳо ки азу чидаем гул

اینست خارها که ازو چیده‌ایم گل

Венаи ҷои химҳо ки дарав дидаем ҳур

وین جای خیمها که درو دیده‌ایم حور

Ин лаҳза оташаст ба ҷое ки буд об

این لحظه آتشست به جایی که بود آب

Ва имрӯз мотамаст ба ҷое ки буд сур

و امروز ماتمست به جایی که بود سور

Он шаб чаҳ шуд ? ки берух Лайлӣ набӯд ҳӣ

آن شب چه شد؟ که بی‌رخ لیلی نبود حی

Ва он рӯзи кӯ ? ки мавқифи дидор буд тавр

و آن روز کو؟ که موقف دیدار بود طور

Хӯн ҷигар бирехт дили ман ба ёди дӯст

خون جگر بریخت دل من به یاد دوست

эй чашми ашкбор , чарое чунин сабур ?

ای چشم اشکبار، چرایی چنین صبور؟

Зини пеш буд нафратам аз давр аз замон

زین پیش بود نفرتم از دور از زمان

Дардам чунон гудохт ки ҳастам зи худ нФўр

دردم چنان گداخت که هستم ز خود نفور

Ҷузи дстбўс дӯст набошад муроди ман

جز دستبوس دوست نباشد مراد من

Рӯзӣ ки сари зи хок бар орм ба нафхи сувар

روزی که سر ز خاک بر آرم به نفخ صور

эй Авҳадӣ , чу рӯй кунӣ дар намози ту

ای اوحدی، چو روی کنی در نماز تو

Бе рӯй ӯ макун , ки нмозист бе ҳузур

بی روی او مکن، که نمازیست بی‌حضور