Фоши гашти он моҷрӣ , каз марду зан пӯшида ам

فاش گشت آن ماجری، کز مرد و زن پوشیده‌ام

Сар ба сар гуфтанд он кӯи тан ба тан пӯшида ам

سر به سر گفتند آن کو تن به تن پوشیده‌ام

Дӯст то аҳвол мо бишунид раҳмат карду лутф

دوست تا احوال ما بشنید رحمت کرد و لطف

Худ ҳадисии гуфтанӣ буд ин ки ман пӯшида ам

خود حدیثی گفتنی بود این که من پوشیده‌ام

Чун марои хомӯши бинӣ аз шикебе , бдонк

چون مرا خاموش بینی از شکیبایی، بدانک

Нолҳои сар ба меҳри андари даҳан пӯшида ам

نالهای سر به مهر اندر دهن پوشیده‌ام

Қолабу қалбами хаёлӣ дар хаёлӣ беш нест

قالب و قلبم خیالی در خیالی بیش نیست

Худ надонам бар чаҳ чизи ин перҳан пӯшидаам ?

خود ندانم بر چه چیز این پیرهن پوشیده‌ام؟

Ёд ӯро бар дилу дилро ба ҷон пайваста ам

یاد او را بر دل و دل را به جان پیوسته‌ام

Меҳр ӯ дар ҷону ҷони андари бадан пӯшида ам

مهر او در جان و جان اندر بدن پوشیده‌ام

Ман ки аз душман сухан гӯям , тааммул кун ки чун

من که از دشمن سخن گویم، تامل کن که چون

Моҷарои дӯстро зери сухан пӯшидаам ?

ماجرای دوست را زیر سخن پوشیده‌ام؟

Авҳадӣ ,гар дӯст ханҷар мекашад дасташи мгир

اوحدی، گر دوست خنجر میکشد دستش مگیر

Гӯ : бизан , каз баҳри шамшераши кафан пӯшида ам

گو: بزن، کز بهر شمشیرش کفن پوشیده‌ام