эй ки рафтӣ ва нарафтӣ нафасӣ аз ёдам

ای که رفتی و نرفتی نفسی از یادم

Хоки пои ту чу гаштам чаҳ диҳӣ бар бодам ?

خاک پای تو چو گشتم چه دهی بر بادم؟

Пас азин пеши ман аз ҷавр макун ёд , ки ман

پس ازین پیش من از جور مکن یاد، که من

То ғулом ту шудам зини дгарони озодам

تا غلام تو شدم زین دگران آزادم

Чанд пурсӣ ту ки : аз ишқи миннат ҳосил чист ?

چند پرسی تو که: از عشق منت حاصل چیست؟

Ҳосил онаст ки аз тахт ба хоки афтодам

حاصل آنست که از تخت به خاک افتادم

Кардам андешаи худ : маслиҳат онаст ки ман

کردم اندیشهٔ خود: مصلحت آنست که من

Бар кунам дили зи ту , варна бикунӣ бунёдам

بر کنم دل ز تو، ورنه بکنی بنیادم

Оҳанӣнаст дилат варна бубахшӣ бар ман

آهنینست دلت ورنه ببخشی بر من

Чун бибинӣ ки зи ғам дар қафаси фӯлодам

چون ببینی که ز غم در قفس فولادم

Аз дили сахти ту он рӯзи ман огоҳ шудам

از دل سخت تو آن روز من آگاه شدم

Ки ҷигар хаста бидидӣ ва надодӣ додам

که جگر خسته بدیدی و ندادی دادم

Макун , эй моҳ , ҷафо бар тани ман , каз ғами ту

مکن، ای ماه، جفا بر تن من، کز غم تو

Авҳадии вор ба хуршед расад фарёдам

اوحدی‌وار به خورشید رسد فریادم