Ман дил ба нанг дорам ва аз номи фориғам

من دل به ننگ دارم و از نام فارغم

Тарк мурод кардам ва аз коми фориғам

ترک مراد کردم و از کام فارغم

Халқ аз барои дона ба доми аўФтодаҳ , ман

خلق از برای دانه به دام اوفتاده، من

Дар донаи дили нбстм ва аз доми фориғам

در دانه دل نبستم و از دام فارغم

Дарбон агар намедиҳадам бор , дили хушам

دربان اگر نمی‌دهدم بار، دل خوشم

Султон агар намекунад икроми фориғам

سلطان اگر نمی‌کند اکرام فارغم

Фориғи нишастани ту ба айём соъатӣаст

فارغ نشستن تو به ایام ساعتیست

Он каси манам ки дар ҳамаи айёми фориғам

آن کس منم که در همه ایام فارغم

Хомӣ агар зи даври хаёлии ҳамеи пазад

خامی اگر ز دور خیالی همی پزد

Ман сӯхтами зи пухта ва аз хоми фориғам

من سوختم ز پخته و از خام فارغم

Кас чун кунад зи баҳри саранҷоми тарки ҷом ?

کس چون کند ز بهر سرانجام ترک جام؟

Ҷомӣ бидиҳ , ки ман зи саранҷоми фориғам

جامی بده، که من ز سرانجام فارغم

эй боди субҳи дам , зи сари кӯии он нигор

ای باد صبح‌دم، ز سر کوی آن نگار

Бӯе ба ман расон , ки зи пайғоми фориғам

بویی به من رسان، که ز پیغام فارغم

Гар мезанад муъоинаи шамшер , ҳокимаст

گر می‌زند معاینه شمشیر، حاکمست

Вар медиҳад мкобраҳи дашном , фориғам

ور می‌دهد مکابره دشنام، فارغم

Гар Авҳадии зи сарзаниши ом хаста шуд

گر اوحدی ز سرزنش عام خسته شد

Ман хоси дӯсти гаштам ва аз оми фориғам

من خاص دوست گشتم و از عام فارغم