Ба тозаи боди ҷудои гулии бабради зи боғам

به تازه باد جدایی گلی ببرد ز باغم

Ки ҳамчуи булбули мискин аз он ба дард ва ба доғам

که همچو بلبل مسکین از آن به درد و به داغم

Агар ҳадис мушавваш кунам бадеъ набошад

اگر حدیث مشوش کنم بدیع نباشد

Ки аз фироқ азизон мушаввашаст димоғам

که از فراق عزیزان مشوشست دماغم

Маро мабар ба тафарруҷ , макун ҳадиси тамошо

مرا مبر به تفرج، مکن حدیث تماشا

Ки бар ҷамоли рух ӯ , на марди гулшану роғам

که بر جمال رخ او، نه مرد گلشن و راغم

Чароғи хеш ба оташи грФтмии ҳама вақте

چراغ خویش به آتش گرفتمی همه وقتی

Чаҳ оташаст ҷудоӣ ? казон бамурд чароғам

چه آتشست جدایی؟ کزان بمرد چراغم

Аз онзмон ки бибастанд боғи васли туро дар

از آنزمان که ببستند باغ وصل ترا در

На майл буд ба саҳро , на дил кашид ба боғам

نه میل بود به صحرا، نه دل کشید به باغم

Ҳамеша бо дили фориғи ншстмии ман ва акнӯн

همیشه با دل فارغ نشستمی من و اکنون

Хаёл рӯй ту фурсат намедиҳад ба фироқам

خیال روی تو فرصت نمی‌دهد به فراغم

Чу Авҳадии гарав аз булбулон агар чаҳ ббрдм

چو اوحدی گرو از بلبلان اگر چه ببردم

зи ҳиҷрат , эй гули рангин , забони гирифта чу зоғам

ز هجرت، ای گل رنگین، زبان گرفته چو زاغم