Ваа ! ки имрӯз чаҳ ошуфта ва бе хештанам

وه! که امروز چه آشفته و بی‌خویشتنم

Душманами боди бад-ӣни шева ки имрӯзи манам

دشمنم باد بدین شیوه که امروز منم

Шуд чу мӯеи танам аз ғусса нодидан ту

شد چو مویی تنم از غصهٔ نادیدن تو

Раҳматӣ кун , ки зи ҳиҷри ту чу мўиисти танам

رحمتی کن، که ز هجر تو چو موییست تنم

Асарӣ нест дарин перҳан аз ҳастӣ ман

اثری نیست درین پیرهن از هستی من

Венаи ту бовар накунӣ , то накунӣ перҳанам

وین تو باور نکنی، تا نکنی پیرهنم

Даҳанат дидаму танги шукрам ёд омад

دهنت دیدم و تنگ شکرم یاد آمد

Суханӣ гуфтӣ ва аз ёд бирафт он суханам

سخنی گفتی و از یاد برفت آن سخنم

Аз даҳони ту чу хоҳам ки ҳадисӣ гӯям

از دهان تو چو خواهم که حدیثی گویم

Ёва гардад сухан аз нозукии андари даҳанам

یاوه گردد سخن از نازکی اندر دهنم

Гар бимирами ману ое ба намозами берун

گر بمیرم من و آیی به نمازم بیرون

То лаби гӯр ба даҳ ҷой бисӯзад кафанам

تا لب گور به ده جای بسوزد کفنم

Оташи ишқи ту аз сина ман нанишинад

آتش عشق تو از سینهٔ من ننشیند

Магари он рӯз ки дар хоки нишонеи баданам

مگر آن روز که در خاک نشانی بدنم

Халқ гӯйанд : бирав тавба кун аз шеваи ишқ

خلق گویند: برو توبه کن از شیوهٔ عشق

намекунам тавба вале бор дигар май шиканам

می‌کنم توبه ولی بار دگر می‌شکنم

Гар занад бар ҷигарами чашми ту ҳар дами тирӣ

گر زند بر جگرم چشم تو هر دم تیری

Авҳадӣ нестам , ар пеши рахт дам бизанам

اوحدی نیستم، ار پیش رخت دم بزنم