эй аўФтодаҳ дар ғами ишқати зи пои ман

ای اوفتاده در غم عشقت ز پای من

Гар даст аўФтодаҳ нагирӣ ту , вои ман !

گر دست اوفتاده نگیری تو، وای من!

Ноӣ дилами мгир ба чанги ҷафои чунин

نای دلم مگیر به چنگ جفا چنین

Каз чанги меҳнат ту нанолам чу ноӣ ман

کز چنگ محنت تو ننالم چو نای من

Пуштам чу чанбар аз ғам ва некӯаст моҷрӣ

پشتم چو چنبر از غم و نیکوست ماجری

Дил бастаам дар он расани машки сои ман

دل بسته‌ام در آن رسن مشک‌سای من

Гардани басии бгшт , тану дил ба ҷой буд

گردن بسی بگشت، تن و دل به جای بود

Рӯй туро бидидам ва рафтам зи ҷои ман

روی ترا بدیدم و رفتم ز جای من

Душмани лаби ту бӯсад ва дар орзӯии он

دشمن لب تو بوسد و در آرزوی آن

Каз даври бӯса май даҳумат , хоки пои ман

کز دور بوسه می‌دهمت، خاک پای من

Саг бар дар сарои ту густох ва ман ғариб

سگ بر در سرای تو گستاخ و من غریب

эй бандаи сегон дар он сарои ман

ای بندهٔ سگان در آن سرای من

Дарди туро ба халқ чу гӯям чу Авҳадӣ ?

درد ترا به خلق چو گویم چو اوحدی؟

Он ба ки эътимод кунам бар худои ман

آن به که اعتماد کنم بر خدای من