Ҷавр дидам то бидид он хусрави хубон ки ман ,

جور دیدم تا بدید آن خسرو خوبان که من،

Ошиқам , ваз ман бпушонед рухи чандон ки ман ,

عاشقم، وز من بپوشانید رخ چندان که من،

Дар ғамаши девонаи гаштам , беРахш маҷнӯн шудам

در غمش دیوانه گشتم، بی رخش مجنون شدم

Сар ба саҳроҳо ниҳодам , фош гардид он ки ман ,

سر به صحراها نهادم، فاش گردید آن که من،

Хавф бадномӣ надорам , бим расвоӣам нест

خوف بدنامی ندارم، بیم رسواییم نیست

Вари бимонами муддатии дигари чунон май дон ки ман ,

ور بمانم مدتی دیگر چنان می‌دان که من،

Дил ба дард ӯ сипорам , тан ба меҳр ӯ даҳум

دل به درد او سپارم، تن به مهر او دهم

Вони балоро кас надонад баъд аз он дармон ки ман ,

وآن بلا را کس نداند بعد از آن درمان که من،

Ҳар чаҳ гӯям рост гӯям , венаи бтар каз ҳар тараф

هر چه گویم راست گویم، وین بتر کز هر طرف

Ман давои дард дил прессону дили тарсон ки ман ,

من دوای درد دل پرسان و دل ترسان که من،

Ҳам ба тарк сар бигӯям , ҳам дил аз ҷон бар кунам

هم به ترک سر بگویم، هم دل از جان بر کنم

Вони замони дарди диламро чора Эй натавон ки ман ,

وآن زمان درد دلم را چاره‌ای نتوان که من،

Дили зи ғам хӯн карда бошам , хӯни зи мижгони рехта

دل ز غم خون کرده باشم، خون ز مژگان ریخته

Вар чунин бошад ҳадисам кӣ шавад пинҳон ки ман ,

ور چنین باشد حدیثم کی شود پنهان که من،

Дидае пар ашк дорам , чеҳрае пари хӯни дил

دیده‌ای پر اشک دارم، چهره‌ای پر خون دل

Вондри ин меҳнат нахоҳам шасти даст аз ҷон ки ман ,

واندر این محنت نخواهم شست دست از جان که من،

Авҳадиро мешиносам , толеъи худ дида ам

اوحدی را می‌شناسم، طالع خود دیده‌ام

Вари ту ҳоламро бадоне , раҳмати ореи зон ки ман ,

ور تو حالم را بدانی، رحمت آری زآن که من،