Чун фитна шудам бар рахт , эй ҳури биҳиштӣ

چون فتنه شدم بر رخت، ای حور بهشتی

Рафтӣу маро дар ғами худ зори биҳиштӣ

رفتی و مرا در غم خود زار بهشتی

Бо дасти ту ман пои фишорам ба чаҳ қӯт ?

با دست تو من پای فشارم به چه قوت؟

Бо рӯй ту ман сабри намоям ба чаҳ пуштӣ ?

با روی تو من صبر نمایم به چه پشتی؟

Бар хоки сари кӯии ту як рӯзи бгрим

بر خاک سر کوی تو یک روز بگریم

Зон гӯна ки берун натавон рафт ба киштӣ

زان گونه که بیرون نتوان رفت به کشتی

Донам ки : ҳисобӣ набӯд рӯзи қиёмат

دانم که: حسابی نبود روز قیامت

ӯро ки бад-ӣни ҳоли ту имрӯз бикуштӣ

او را که بدین حال تو امروز بکشتی

Пеш ки тавон баради худ ин ғусса ? ки пешат

پیش که توان برد خود این غصه؟ که پیشت

Сад қиссаи нбштм ки ҷавобии ннбштӣ

صد قصه نبشتم که جوابی ننبشتی

Аз хуии ту баси гул ки ба хунобаи сириштам

از خوی تو بس گل که به خونابه سرشتم

То худ ту бад-ӣни хуйу ниҳод аз чаҳ сириштӣ ?

تا خود تو بدین خوی و نهاد از چه سرشتی؟

Дар хотири худ ҷузи ту хаёлӣ нагузорад

در خاطر خود جز تو خیالی نگذارد

Онро ки ту икрўз ба хотир бигузаштӣ

آنرا که تو یکروز به خاطر بگذشتی

эй дил , ки ҳамеи ҷӯии азин доми раҳоӣ

ای دل، که همی جویی ازین دام رهایی

Он рӯз ки гуфтем чаро боз нагаштӣ ?

آن روز که گفتیم چرا باز نگشتی؟

Чун Авҳадӣ аз қомат ӯ дарди ҳамеи чин

چون اوحدی از قامت او درد همی چین

Кини миваи он шох баландаст ки киштӣ

کین میوهٔ آن شاخ بلندست که کشتی