Ҳазор бор бигуфтам ки : ба зи ҷони азизӣ

هزار بار بگفتم که: به ز جان عزیزی

Агар чаҳ хӯни дили ман ҳазор бор бирезӣ

اگر چه خون دل من هزار بار بریزی

Маро сиррӣаст казон хок остона наризам

مرا سریست کزان خاک آستانه نریزم

Агар ту бар серуми он хоки остонаи ббизӣ

اگر تو بر سرم آن خاک آستانه ببیزی

Шабам ба ваъдаи фардои худнишоне ва чун ман

شبم به وعدهٔ فردای خودنشانی و چون من

Дар интизор нишинам , ту рӯзҳо бигурезӣ

در انتظار نشینم، تو روزها بگریزی

Миёни мо ва ту кории куҷои з пеш барояд ?

میان ما و تو کاری کجا ز پیش برآید؟

Ки ман тавозуъ ва хизмат кунам , ту тундӣу тезӣ

که من تواضع و خدمت کنم، تو تندی و تیزی

Магари ту бо ман мискини сиррии зи лутфи дрорӣ

مگر تو با من مسکین سری ز لطف درآری

Ва гарна пои итобат ки дорад ? аз ту ситезӣ

و گرنه پای عتابت که دارد؟ از تو ستیزی

Табиби шаҳр ҳамоно алоҷ ва чора надонад

طبیب شهر همانا علاج و چاره نداند

Маро , ки меҳр ҷабалӣ шудасту ишқи ғарӣзӣ

مرا، که مهر جبلی شدست و عشق غریزی

Ба дӯст тӯҳфа фиристанд чизҳо , ман мискин

به دوست تحفه فرستند چیزها، من مسکین

Туро чаҳ тӯҳфа фиристам ? ки беҳтар аз ҳамаи чизе

ترا چه تحفه فرستم؟ که بهتر از همه چیزی

Аҷаби мадор ки пешати чароғро бинишонам

عجب مدار که پیشت چراغ را بنشانم

Ки шамъ низ дар он шаб нишаста ба , ки ту хезӣ

که شمع نیز در آن شب نشسته به، که تو خیزی

Агар бизоъати мзҷоаҳ Авҳадӣ накунӣ рад

اگر بضاعت مزجاة اوحدی نکنی رد

Раво буд ки : зи хубони Мисри мо , ту азизӣ

روا بود که: ز خوبان مصر ما،تو عزیزی