Олимиро ба фироқи рухи худ май сӯзӣ

عالمی را به فراق رخ خود می‌سوزی

То худ аз ҷумлаи крои васл ту бошад рӯзӣ ?

تا خود از جمله کرا وصل تو باشد روزی؟

Дили сахти ту ба ҷуз кӣна наварзад бо мо

دل سخت تو به جز کینه نورزد با ما

Чун ба дили кӣнаи кашӣ , пас ба чаҳ меҳри андӯзӣ ?

چون به دل کینه کشی، پس به چه مهر اندوزی؟

Хори ин кӯҳу биёбони ҳамаи сӯзан бояд

خار این کوه و بیابان همه سوزن باید

То ту ин парда ки бар мо бдридии дузӣ

تا تو این پرده که بر ما بدریدی دوزی

Нисбати гул бтў мекардам ва ақлам мегуфт :

نسبت گل بتو می‌کردم و عقلم می‌گفت:

Пеш хуршед нишоед ки чароғи афрӯзӣ

پیش خورشید نشاید که چراغ افروزی

Вақти он буд ки дил бар хӯрд аз лаъли лабат

وقت آن بود که دل بر خورد از لعل لبت

Чархи пирӯза наме хости марои пирӯзӣ

چرخ پیروزه نمی‌خواست مرا پیروزی

Шаби ҳиҷрони турои субҳ падедор набӯд

شب هجران ترا صبح پدیدار نبود

Гар хаёли рухи хуб ту накардӣ рӯзӣ

گر خیال رخ خوب تو نکردی روزی

Авҳадӣ , бар рухи ин тозаи ҷавонон бе зар

اوحدی، بر رخ این تازه جوانان بی‌زر

Ишқи расво буд , онгоҳ ба пери омӯзӣ ?

عشق رسوا بود، آنگاه به پیر آموزی؟