эй онкии зи ҳиҷр ту надидем раҳоӣ

ای آنکه ز هجر تو ندیدیم رهایی

Бози ой , ки дил хаста шуд аз бори ҷудоӣ

باز آی، که دل خسته شد از بار جدایی

Ҳар чанд маро ҳеҷ нахонӣ ки : биёям

هر چند مرا هیچ نخوانی که: بیایم

Ин номаи нбштм ки : бихонӣу биёе

این نامه نبشتم که: بخوانی و بیایی

Моро ҳамаи корӣ ба фироқи ту фурӯи баст

ما را همه کاری به فراق تو فرو بست

Бошад ки зи ногуҳ дар васлӣ бигушое

باشد که ز ناگه در وصلی بگشایی

Гуфтӣ ки : зи тақсири ту буд ин ҳамаи даврӣ

گفتی که: ز تقصیر تو بود این همه دوری

Тақсир чаҳ бошад ? чу надонам ки : куҷое ?

تقصیر چه باشد؟ چو ندانم که: کجایی؟

Аз бори ғам хеш набоист шикастан

از بار غم خویش نبایست شکستن

Моро ки шабу рӯз ту боистӣ вабое

ما را که شب و روز تو بایستی وبایی

эй рафта ва бар синаи мо доғи ниҳода

ای رفته و بر سینهٔ ما داغ نهاده

Савганд ба ҷони ту ки : андари дили мое

سوگند به جان تو که: اندر دل مایی

Ҳар чанд писанди ҳамаи халқии зи латофат

هر چند پسند همه خلقی ز لطافت

Инат напасандем ки дар аҳди ниёе

اینت نپسندیم که در عهد نیایی

Бинмоӣ баннои мъқтдонми рухи рангин

بنمای بنا معقتدانم رخ رنگین

То беш напурсанд ки : девона чарое ?

تا بیش نپرسند که: دیوانه چرایی؟

зи ойӣна аҷаб дорам ороми намӯдан

ز آیینه عجب دارم آرام نمودن

Вақте ки ту он рӯй ба ойӣнаи намое

وقتی که تو آن روی به آیینه نمایی

Андари дили якто шудаи Авҳадии имрӯз

اندر دل یکتا شدهٔ اوحدی امروز

Сӯзӣаст ки оташ бирасонад ба дутоӣ

سوزیست که آتش برساند به دوتایی