Ҳар шабӣ то ба саҳари зори бгрими зи ғамат

هر شبی تا به سحر زار بگریم ز غمت

Андакӣ хусбам ва бисёр бгрими зи ғамат

اندکی خسبم و بسیار بگریم ز غمت

Раҳмати оре , агар ин гиря бибинӣ , лекин

رحمت آری، اگر این گریه ببینی، لیکن

Хуфта бошӣ ту , чу бедори бгрими зи ғамат

خفته باشی تو، چو بیدار بگریم ز غمت

Хори хори гули рӯят , чу ба боғӣ биравам

خار خار گل رویت، چو به باغی بروم

Биравам бар гул ва бар хори бгрими зи ғамат

بروم بر گل و بر خار بگریم ز غمت

Дили ман бе расани зулфи ту чун санг шавад

دل من بی‌رسنِ زلف تو چون سنگ شود

Бар дили танг ба харвори бгрими зи ғамат

بر دل تنگ، به خروار بگریم ز غمت

Бар сари кӯии ту , аз шавқи ту , ман ҳар нафасӣ

بر سر کوی تو، از شوق تو، من هر نفسی

. . .

. . .

Дар ғамати зори бгрими ман ва аз бе Меҳрӣ

در غمت زار بگریم من و از بی‌مهری

Бозхндӣ чу ту , ман зори бгрими зи ғамат

بازخندی چو تو، من زار بگریم ز غمت

Авҳадии дӯш маро гуфт : бикун чораи хеш

اوحدی دوش مرا گفت: «بکن چارهٔ خویش»

Чора онаст ки : ночори бгрими зи ғамат

چاره آن‌ست که ناچار بگریم ز غمت

Пеши захми ту ба аз сина сипар ме боист

پیشِ زخم تو به از سینه سپر می‌بایست

Бо ғами ишқи ту тадбир дигар ме боист

با غم عشق تو تدبیر دگر می‌بایست

Эҳтироз , эй дил , азин кор чаҳ судаст имрӯз ?

احتراز، ای دل! ازین کار چه سودست امروز؟

Пештар зонка дроФтим , ҳазар ме боист

پیشتر زآنکه دراُفتیم، حذر می‌بایست

Ҳар шабами дили зи фироқ ту бисӯзад сад бор

هر شبم دل ز فراق تو بسوزد صد بار

Боз гӯям ки : аз ин сӯхта тар ме боист

باز گویم که: «از این سوخته‌تر می‌بایست»

Остини зи оби ду чашм , ин ки ҳаме тар гардад

آستین ز آب دو چشم، این که همی تر گردد

Доманам бе ту пар аз хӯн ҷигар ме боист

دامنم بی‌تو پر از خون جگر می‌بایست

Обрӯем бабрад ҳар нафаси ин дида тар

آبرویم ببرد هر نفس این دیدهٔ تر

Хоки пои ту дарин дида тар ме боист

خاک پای تو درین دیدهٔ تر می‌بایست

Ҷонам аз танагии ин дил ба лаб омад бе ту

جانم از تنگی این دل به لب آمد بی‌تو

Бо чунин дили ғами ишқи ту чаҳ дар мебоист ?

با چنین دل غم عشق تو چه در می‌بایست؟

Авҳадиро шаби ҳиҷрати зи назари нури бабрад

اوحدی را شب هجرت ز نظر نور ببرد

Шамъи рухсори ту дар пеш назар ме боист

شمع رخسار تو در پیش نظر می‌بایست

Ту бирафтӣу дилами қайди ҳавои ту ҳануз

تو برفتی و دلم قید هوای تو هنوز

Ҳаваси дида ба хоки кафи пои ту ҳануз

هوس دیده به خاک کف پای تو هنوز

Гар нишонеи зи ҷафо чун мижаи тирам дар чашм

گر نشانی ز جفا چون مژه تیرم در چشم

Дидаи ман ншкибди зи лақои ту ҳануз

دیدهٔ من نشکیبد ز لقای تو هنوز

Бар сари мо бгзидии ту баҳри ҷой касе

بر سر ما بگزیدی تو به هر جای کسی

Мо касеро нгзидими биҷои ту ҳануз

ما کسی را نگزیدیم به جای تو هنوز

Гуфта будӣ ки : давоеи бикунами дарди туро

گفته بودی که: «دوایی بکنم درد تو را»

Мо дар он дард ба умеди давои ту ҳануз

ما در آن درد به امید دوای تو هنوز

эй ки умрии сари ман бар хати фармони ту буд

ای که عمری سر من بر خط فرمان تو بود

Ту ба фармони худӣ , ман ба ризои ту ҳануз

تو به فرمان خودی، من به رضای تو هنوز

Гар ба шоҳӣ барисам , сояи зи ман бози мгир

گر به شاهی برسم، سایه ز من باز مگیر

Ки гадои туам , эй дӯст , гадои ту ҳануз

که گدای توام، ای دوست! گدای تو هنوز

Авҳадӣ , қиссаи зи сари гир ва бар дӯст бинол

اوحدی! قصه ز سر گیر و بر دوست بنال

Ки бгўшш нараседаст дуои ту ҳануз

که به گوشش نرسیدست دعای تو هنوز