Дуздро пеши рахти роҳи мада

دزد را پیش رخت راه مده

Хрнаҳ эй хирсро кулоҳи мада

خرنه‌ای خرس را کلاه مده

Аз сиррӣ бо чунон парешоне

از سری با چنان پریشانی

Мӯӣ чун мебарӣ ба пешонӣ ?

موی چون میبری به پیشانی؟

Бо ту мегуяд он ҳаким вале

با تو میگوید آن حکیم ولی

Коўли алФкри охролъмл

کاول الفکر آخرالعمل

Мада , эй хоҷа , бе гарави зинҳор

مده، ای خواجه، بی‌گرو زنهار

Таркро ҷбаҳ , кардро дастор

ترک را جبه، کرد را دستار

Зиндаро тавбаи даҳ , ки дорад ҷон

زنده را توبه ده، که دارد جان

Мурдаи худ тавба кард аз обу зи нон

مرده خود توبه کرد از آب و ز نان

Онкӣ аз баҳр нон кунад тавба

آنکه از بهر نان کند توبه

Машнугар ба ҷон кунад тавба

مشنو گر به جان کند توبه

Натавон девро ба роҳ оварад

نتوان دیو را به راه آورد

Сари девона дар кулоҳ оварад

سر دیوانه در کلاه آورد

Рӯстоӣ ки дишаб аз дарраи ҷуст

روستایی که دیشب از دره جست

Мудҳиши тавба , каз мусодираи ҷуст

مدهش توبه، کز مصادره جست

Нест онкўи сиррӣ ба роҳ кашад

نیست آنکو سری به راه کشد

Бҳлши тоқлон шоҳ кашад

بهلش تاقلان شاه کشد

Ба ғурури ҷалби зании отил

به غرور جلب زنی عاطل

Ҳақи султон чаҳ мекунӣ ботил ?

حق سلطان چه می‌کنی باطل؟

Ту агар муъминӣ , Фроости кӯ ?

تو اگر مومنی،فرااست کو؟

Вар шудӣ мтмн , ҳаросати кӯ ?

ور شدی متمن،حراست کو؟

Фоли муъмин фаросат назараст

فال مؤمن فراست نظرست

Венаи зи тақвиму зиҷ мо бадараст

وین ز تقویم و زیج ما بدرست

Муъмин аз ранг чеҳра бархонад

مؤمن از رنگ چهره برخواند

Ончии донои з дафтараш донад

آنچه دانا ز دفترش داند

Муъминонаш чу нур май бенанд

مؤمنانش چو نور می‌بینند

Ончии мардуми з давр мебенанд

آنچه مردم ز دور میبینند

Дили муъмини басон оина аст

دل مؤمن بسان آینه است

Ҳамаи нақшии дарав муъоина аст

همه نقشی درو معاینه است

Дил , ки чашмаш ба нур ҳақ биност

دل، که چشمش به نور حق بیناست

Зонсўии парда « влўшност »

زانسوی پردهٔ «ولوشناست»

Дили биълм кӣ расад ба яқин ?

دل بیعلم کی رسد به یقین؟

Илм ҳосил кун , эй писар , дар дайн

علم حاصل کن، ای پسر، در دین

Амал аз тани биҷавӣу илм аз дил

عمل از تن بجوی و علم از دل

Зонка имон чунин шавад ҳосил

زانکه ایمان چنین شود حاصل

Чун забону дили андарин тасдиқ

چون زبان و دل اندرین تصدیق

Ҳар ду ҳамдостон шаванду рафиқ

هر دو همداستان شوند و رفیق

Тан татаббуъ кунад ба пок рӯй

تن تتبع کند به پاک روی

Шавад имони азин се пушти қавӣ

شود ایمان ازین سه پشت قوی

Ҳаркаси ин эътиқод шуд мақдӯр

هرکس این اعتقاد شد مقدور

Ҳамаи аҷзоӣ ӯ бигирад нур

همه اجزای او بگیرد نور

Нури маънӣ агар нуфӯз кунад

نور معنی اگر نفوذ کند

Кашфи рози наҳуфта зуд кунад

کشف راز نهفته زود کند

Дар дили мо ҷузин амоне нест

در دل ما جزین امانی نیست

Зонка имон моимонӣ нест

زانکه ایمان مایمانی نیست

На ба имон кашид сӯии Яман ?

نه به ایمان کشید سوی یمن؟

Хирқаи Мустафои Увайси қарн

خرقهٔ مصطفی اویس قرن

Ҳомили хирқаи он ду соҳиби ҳол

حامل خرقه آن دو صاحب حال

Ки азишон расед дайн ба камол

که ازیشان رسید دین به کمال

Гар чаҳ он гул ба хори бнҳФтнд

گر چه آن گل به خار بنهفتند

Зон тафарруҷ чу ғунчаи бшкФтнд

زان تفرج چو غنچه بشکفتند

Дил ӯ бо гумон чу ёр набӯд

دل او با گمان چو یار نبود

Дидани сӯраташ ба кор набӯд

دیدن صورتش به کار نبود

Рӯстоӣ набӯд ва дар даҳ шуд

روستایی نبود و در ده شد

Рузи холис ба имтиҳон ба шуд

رز خالص به امتحان به شد

Имтиҳон диду ғайб гӯйӣ кард

امتحان دید و غیب‌گویی کرد

Талаби хирқаи ду туе кард

طلب خرقهٔ دو تویی کرد

Тири имон чу бар нишон омад

تیر ایمان چو بر نشان آمد

Хирқау хурда дар миён омад

خرقه و خرده در میان آمد

Ямании соҳиб саодат шуд

یمنی صاحب سعادت شد

Маданиро яқин зиёдат шуд

مدنی را یقین زیادت شد

Гар чаҳ дар аҳд ақолт овараданд

گر چه در عهد اقالت آوردند

Ҳолашон гуфт ва ҳолат овараданд

حالشان گفت و حالت آوردند

Қосиду мақсади ин чунин бояд

قاصد و مقصد این چنین باید

Ҳар крои кашфи сари дайн бояд

هر کرا کشف سر دین باید

Хирқаи пӯшӣ , ту дар чунин каси пӯш

خرقه پوشی، تو در چنین کس پوش

Варна дар хирқаи каши сару мхрўш

ورنه در خرقه کش سر و مخروش

Чун ту қозӣ шудӣ , мурӣдони дузд

چون تو قاضی شدی، مریدان دزد

Хирқа ҳо рафт ва нест миннату музд

خرقه‌ها رفت و نیست منت و مزد

Мекашӣ халқро ба бихрдӣ

میکشی خلق را به بیخردی

Чаҳ тавон кард чун табиби бадӣ ?

چه توان کرد چون طبیب بدی؟

На ба ҳар хотири ин нузул кунад

نه به هر خاطر این نزول کند

Қобилии ҷӯй , то қабул кунад

قابلی جوی، تا قبول کند

Онкӣ дар хӯрд суҳбатасту ҳузур

آنکه در خورد صحبتست و حضور

Макун ӯро ба хизмат аз худ давр

مکن او را به خدمت از خود دور

Вончаҳ арбоб хизматанду қиём

وآنچه ارباب خدمتند و قیام

Ҳар якеро нигоҳи дори мақом

هر یکی را نگاه دار مقام

Вонкаҳи лоиқ буд ба хилвату савм

وانکه لایق بود به خلوت و صوم

Мҳл ӯро дигар ба суҳбати қавм

مهل او را دگر به صحبت قوم

Ваон казин ҳар се қавм берунанд

وان کزین هر سه قوم بیرونند

Мадаи ин донаи шан , ки бас дунанд

مده این دانه‌شان، که بس دونند

Армағонӣ макун баришон арз

ارمغانی مکن بریشان عرض

Ҷузи слўаҳу зкўаҳу суннату фарз

جز صلوة و زکوة و سنت و فرض

Гар ба ҳар як ъамома хоҳӣ дод

گر به هر یک عمامه خواهی داد

Дайн ба дастору ҷома хоҳӣ дод

دین به دستار و جامه خواهی داد

Нақди хеши аввал озмоиш кун

نقد خویش اول آزمایش کن

Баъд аз он халқро намоиш кун

بعد از آن خلق را نمایش کن

Чун накардӣ ту бади зи неки ҷудо

چون نکردی تو بد ز نیک جدا

Аз ту толиб куҷо расад ба худо ?

از تو طالب کجا رسد به خدا؟

Чакании ҷустуҷӯии булҳавасон ?

چکنی جستجوی بوالهوسان؟

Зини якеро ба мухлисӣ бирасон

زین یکی را به مخلصی برسان

Чун ту асбу шутури баҳами ронӣ

چون تو اسب و شتر بهم رانی

Ба гулу гўчўи гови дармонӣ

به گل و گوچو گاو درمانی

Онкии сқмўи ниёаш бояд дод

آنکه سقمو نیاش باید داد

Гараш афюни диҳии бақои ту бод

گرش افیون دهی بقای تو باد

Ҳар ки омад ,гараш мурӣд кунӣ

هر که آمد، گرش مرید کنی

Дар зимистон магас қадед кунӣ

در زمستان مگس قدید کنی