Сабки хез , эй насими навбаҳорӣ
سبک خیز، ای نسیم نوبهاری
Чу дидӣ ҳоли ман , пинҳон чаҳ дорӣ ?
چو دیدی حال من، پنهان چه داری؟
Бидон сари хайли хубон бар саломӣ
بدان سر خیل خوبان بر سلامی
Бигӯ : каз хайли муштоқони ғуломӣ
بگو: کز خیل مشتاقان غلامی
Ба сад зории саломат май расонад
به صد زاری سلامت میرساند
На икдм , субҳу шомат май расонад
نه یکدم، صبح و شامت میرساند
Замини бӯсида , мегуяд ба зорӣ
زمین بوسیده، میگوید به زاری
Ки : чун хоки замини гаштам ба хорӣ
که: چون خاک زمین گشتم به خواری
Биандеш аз фиғони сўкўорон
بیندیش از فغان سوکواران
Битарс аз нолаи шаби зиндаи дорон
بترس از نالهٔ شب زندهداران
Наме барадами гумон аз рӯяти инҳо
نمیبردم گمان از رویت اینها
Ғарибаст аз чунон рӯеи чунинҳо
غریبست از چنان رویی چنینها
з рӯй хуб , бад некӯ наёяд
ز روی خوب، بد نیکو نیاید
з рӯй зишти худ некӯ наёяд
ز روی زشت خود نیکو نیاید
Макун дар пои ҳиҷрони поймолам
مکن در پای هجران پایمالم
Азин беҳтар назар мекун ба ҳолам
ازین بهتر نظر میکن به حالم
Ту хӯбӣ , тарк бояд кард зиштӣ
تو خوبی، ترک باید کرد زشتی
Дар дӯзахи фурӯи банд , эй биҳиштӣ
در دوزخ فرو بند، ای بهشتی
Гирифтори туам , ғофил чарое ?
گرفتار توام، غافل چرایی؟
Чунин бади меҳру сангини дил чарое ?
چنین بد مهر و سنگیندل چرایی؟
Бполўд аз ғамати хӯни дили ман
بپالود از غمت خون دل من
Дареғ ! он меҳнат бе ҳосили ман
دریغ! آن محنت بیحاصل من
Ба дасти худ дил худ кардаам риш
به دست خود دل خود کردهام ریش
Пушаймонӣ чаҳ суд аз карда хеш ?
پشیمانی چه سود از کردهٔ خویش؟
На кас дар ошиқии ҳайронтар аз ман
نه کس در عاشقی حیرانتر از من
На кас дар ишқи саргардонтар аз ман
نه کس در عشق سرگردانتر از من
зи савдои ту гашти овораи ин дил
ز سودای تو گشت آواره این دل
Накардӣ чораи бечораи ин дил
نکردی چارهٔ بیچاره این دل
Ту рухи пӯшидае , маҳҷӯр аз онам
تو رخ پوشیدهای، مهجور از آنم
зи ман фориғ шудӣ , ранҷур аз онам
ز من فارغ شدی، رنجور از آنم
Дареғ ! он ҳар шабии бедории ман
دریغ! آن هر شبی بیداری من
Ба буии пурсишати бемории ман
به بوی پرسشت بیماری من
Чаҳ бошадгар даҳони дардмандӣ
چه باشد گر دهان دردمندی
Шавад ширин аз он лабҳо ба қандӣ ?
شود شیرین از آن لبها به قندی؟
Ман аз пайванди ин сӯрат буридам
من از پیوند این صورت بریدم
Чу мақсӯдӣ ки меҷустам надидам
چو مقصودی که میجستم ندیدم
Чу наздики худам рӯзӣ нахонӣ
چو نزدیک خودم روزی نخوانی
Шаби хуши бод ! ман рафтам , ту доне
شب خوش باد! من رفتم، تو دانی
Баровардам зи пои ин хору рустам
برآوردم ز پای این خار و رستم
БиФгндми зи дӯши ин бору рустам
بیفگندم ز دوش این بار و رستم
Басои дардӣ ки аз даврӣ кашидам !
بسا دردی که از دوری کشیدم!
Басои ранҷӣ ки аз ҳиҷр ту дидам !
بسا رنجی که از هجر تو دیدم!