Дар он муддат , ки буд аз меҳнати таб

در آن مدت، که بود از محنت تب

Ҷаҳон бар чашми ман торик чун шаб

جهان بر چشم من تاریک چون شب

Дилами мисбоҳи гашту Фкртми зят

دلم مصباح گشت و فکرتم زیت

Бад-ӣн партав бигуфтам панҷсад байт

بدین پرتو بگفتم پانصد بیت

Шаби шанбе , ки буд оғози ҳафта

شب شنبه، که بود آغاز هفته

Раҷабро бист рӯз аз моҳи рафта

رجب را بیست روز از ماه رفته

Ба сол « ваов » ва « зол » аз соли ҳиҷрат

به سال «واو» و« ذال» از سال هجرت

Ба поёни барадами ин дар ҳоли зҷрт

به پایان بردم این در حال ضجرت

Чу дидам дар сухани хиролкломш

چو دیدم در سخن خیرالکلامش

Ниҳодам « мантиқи алъшоқ » номаш

نهادم « منطق‌العشاق» نامش

Ба асл аз табъ дрок мананд ин

به اصل از طبع دراک منند این

Наботи хотир пок мананд ин

نبات خاطر پاک منند این

ШгрФоннд яксар болиғу бикр

شگرفانند یکسر بالغ و بکر

Ба таъйиди илоҳии зода аз фикр

به تایید الهی زاده از فکر

Сабақ гиранд бар об аз равонӣ

سبق گیرند بر آب از روانی

Гар эшонро ба об худ бихонӣ

گر ایشان را به آب خود بخوانی

Чу ҳар якро Зулайхоеи шимурдам

چو هر یک را زلیخایی شمردم

Гарони ковин ба Юсуфашони супурдам

گران کاوین به یوسفشان سپردم

Хирадро нузҳатӣ , ҷонро баҳорӣаст

خرد را نزهتی، جان را بهاریست

Ҷаҳонро аз ман ин хуш ёдгорӣаст

جهان را از من این خوش یادگاریست

Назар дар вай ба чашми рост бояд

نظر در وی به چشم راست باید

Ҷамолаши чашми кажбинро нишоед

جمالش چشم کژبین را نشاید

Худовандо , нигаҳи дораши зи дуздон

خداوندا، نگه دارش ز دزدان

зи чашми айби ҷӯии зан ба муздон

ز چشم عیب جوی زن به مزدان

Бпушон ончӣ мо кардему гуфтем

بپوشان آنچه ما کردیم و گفتیم

Макун пайдо , агар чизе наҳуфтем

مکن پیدا، اگر چیزی نهفتیم

Бадӣҳое , ки аз мо гашти пайдо

بدیهایی، که از ما گشت پیدا

Ба рӯй мо меар , аз лутф , фардо

به روی ما میار، از لطف، فردا

Дар он рӯзӣ ки тобӣ бар ҷаҳони нур

در آن روزی که تابی بر جهان نور

Мадор аз Авҳадии тавфиқи худ давр

مدار از اوحدی توفیق خود دور