Амири гунаҳ : кони намак , одамии хўо

امیر گنه: کان نمک، آدمی خوا

Таҳи себи зқни вена мудом кунам бӯ

ته سیب ذقنْ ونهْ مدامْ کنمْ بُو

Баёзи гардани таҳи хаша , эй прирў

بیاض گردنْ تهْ خشهْ،‌ای پریرو

з дар вхти хиром , нек кунӣ нозу ғозў

ز در وختِ خرام، نیک کنّی ناز و غازُو

Очаҳ ( оҷа ) дили сар мудом кунӣ зарии сӯ

آچّه (عاجه) دلِ سرْ مدامْ کنّی زری سو

Оҳӯ ба хто варна таҳи нофа ӣ бӯ

آهو به ختا ورنه ته نافه‌یِ بو

То гардиши анҷум , ба [ бӯ ] афлоки рӯзу шӯ

تا گردش انجم، به [بو] افلاک روز و شو

Нзоӣаҳи ҳеҷ мори фарзанд ба хӯбии ту

نزائه هیچ مار فرزندْ به خوبیّ تو