Ба раҳе чу подшоҳони гузари он писар надорад

ای کرده ز خود بی خبرت یاد خداداد

Ки зи ошиқони сипоҳии сар раҳгузар надорад

غافل مشو از حسن خداداد خداداد

Сари моу хоки роҳаши зи сари ниёзмандӣ

گر پر شود از لیلی و شیرین همه عالم

Агар ӯ з ноз дорад сари мо ва гар надорад

مجنون خدا دادم و فرهاد خداداد

Дили санги рахнаи созам ба фиғони дил чаҳ созам

آموخت به طفلی چه قدر شیوه ندیدم

Ба ту сангдил ки оҳам ба дилат асар надорад

استاد به استادی استاد خداداد

Чаҳ балост ишқат эй гул ки ба боғу роғи мурғӣ

خواهم همه با خود ستم او که نیابد

Набӯд чу ман ки хории зи ту дар ҷигар надорад

جز من دگری لذت بیداد خداداد

Ба баҳоии бӯсае ҷон ба ту май фурушам аз ман

اول قدم از پا فکند سرو روان را

Биҷузи ин матоъи нафъ ар накунад зарар надорад

مستانه خرامیدن شمشاد خداداد

Хабарӣ ки ишқ гуяд ба забони ғайр бо ту

آمد به لبم ارچه رفیق از غم او جان

Машну каз ин суханҳо дили ман хабар надорад

یارب نرسد غم به دل شاد خداداد