Гар диҳад булбули зи шавқ рӯй гули ҷон дар қафас

شد سبزه ی خط از لب آن ماه لقاسبز

Ба ки гулро дар гулистон бингарад бо хору хас

چون سبزه که گردد ز لب آب بقا سبز

На гулам бошад таманно на гулистонами ҳавас

گفتم ز خط سبز شود خوبیش افزون

Гули маро рӯй ту кофии гулистони кӯии ту бас

خط گرد لبش سر زد و شد گفته ی ما سبز

Қади ғайр ва ман чаҳ медонад намедонад чу ӯ

سر تا قدم ای سرو بکام دل مایی

Хеш аз бегонаи ёр аз муддаии ишқ аз ҳавас

بهر دل ما کرده همانات خداسبز

Нақди ҷони резам ба пой ӯ надонам чун кунам

رشک گل و سروی به رخ و قد چه خرامی

Ғайри нақди ҷон ба чизе чун надорам дастрас

چون گل بسر سرو کله سرخ و قبا سبز

Рӯзу шаб дар кунҷи тнҳоӣӣ дар ин фикрам ки ту

یک روز به من سایه نیفکند به عمری

Бо ки бошӣ ҳам забон ё бо ки бошӣ ҳам нафас

آن سرو که کردم همه عمرش به دعا سبز

Доду фарёд аз ту дорам аз ки нолами з онкӣ ҳаст

خوش آب و هوا شهر و دیاریست چه بودی

Дод ман аз додгар , фарёдам аз фарёдрас

گر تخم وفا گشتی از این آب و هوا سبز

Фориғам аз халқ ва , халқ осӯдаанд аз ман рафиқ

شد مهر رفیق از خط او بیش که او را

На касе корӣ бмн дорад на ман кории бкс

شد گرد گل از سبزه ی خط، مهر گیا سبز