Донад кадом сангдилам карда тнгдл

تو رشک گلشنی با کاکل و رخسار و قد ای گل

Онро ки карда тнгдли он шӯхи сангдил

قدت سرو است و رخسارت گلست و کاکلت سنبل

Хўшрнгу бӯи гулӣ ки зи гулчину боғбон

تو افزونی به حسن ای سرو و گل دانم تو هم دانی

Гирад ба буии ҷон ва сетанд ба ранги дил

که من هم نیستم در عشق کم از قمری و بلبل

То дар Ироқ шуҳра шуд он бут ба далерӣ

شود چون مرغ دل آزاد از دام تو کش داری

Дигари надоди кас ба батон фаранги дил

به قید زلف گه در بند و گه در حلقه ی کاکل

Дил май барад ба ҷанги зи ушшоқу ғайр ӯ

کند هر روز و هر شب محتسب با میکشان غوغا

Ҳаргиз касе набӯдаи зи ошиқ ба ҷанги дил

درونش دائما چون خم ز جوش باده در غلغل

Зон бингарад ба ноз ва шитобон равад ба роҳ

رفیق از باده ی سرشار او مستم چنان گویی

То гирад аз нзоргён бе диранги дил

که از مستی نه عزم سیر گل دارم نه میل مل