Аҳли ватани баҳам ҳама ёранд ва ман ғариб

اهل وطن بهم همه یارند و من غریب

Ҳаргиз касе надида касе дар ватани ғариб

هرگز کسی ندیده کسی در وطن غریب

Ҷузи ман ба кӯй ӯ ки ғарибами з бе касе

جز من به کوی او که غریبم ز بی کسی

Булбули надидаи кас ба ҳарими чамани ғариб

بلبل ندیده کس به حریم چمن غریب

Юсуфи сифати зи шаҳр сафар карда ёр ва ман

یوسف صفت ز شهر سفر کرده یار و من

Ёқӯби вори монда ба байти алҳзни ғариб

یعقوب وار مانده به بیت الحزن غریب

Ширин ба ошноӣии хусрави ниҳодаи дил

شیرین به آشنائی خسرو نهاده دل

Ҷон мекунад ба кӯҳи бало кӯҳ кун ғариб

جان می کند به کوه بلا کوه کن غریب

Бегонае зи ман ҳамаи ҷо варна бобасӣ

بیگانه ای ز من همه جا ورنه بابسی

Дар хилвати ошноӣ ва дар анҷумани ғариб

در خلوت آشنایی و در انجمن غریب

Тирати гузашт агар зи дили ман ғариб нест

تیرت گذشت اگر ز دل من غریب نیست

Бошад мудоми мондани ҷон дар бадани ғариб

باشد مدام ماندن جان در بدن غریب

Аз маънии ғариби нави ойин рафиқ ҳаст

از معنی غریب نو آئین رفیق هست

Дар гӯшҳо чу ҳарфи вафои шеъри ман ғариб

در گوش‌ها چو حرف وفا شعر من غریب