эй ба зибоӣии рахт чун офтоб

ای به زیبائی رخت چون آفتاب

Хӯрд аз рашки рахти хӯни офтоб

خورد از رشک رخت خون آفتاب

Офтобат чун тавон гуфтан ки ҳаст

آفتابت چون توان گفتن که هست

Заррае зини ҳасан бе чун офтоб

ذره ای زین حسن بی چون آفتاب

Пеши азин будӣ ба хӯбии рашки моҳ

پیش ازین بودی به خوبی رشک ماه

Рашк дорад бар ту акнӯн офтоб

رشک دارد بر تو اکنون آفتاب

То шабиҳ офтобат гуфт ақл

تا شبیه آفتابت گفت عقل

Гашти азин ташбеҳ , маҷнӯни офтоб

گشت ازین تشبیه، مجنون آفتاب

Дошт ҳасанӣ чун ту дилбари моҳ агар

داشت حسنی چون تو دلبر ماه اگر

Дошт ҳасани рӯзафзӯни офтоб

داشت حسن روزافزون آفتاب

Ҷои он будӣ ки баҳр диданат

جای آن بودی که بهر دیدنت

Берафиқ ояд зи гардуни офтоб

بی رفیق آید ز گردون آفتاب

Доштӣ васфи ту бар лаб чун рафиқ

داشتی وصف تو بر لب چون رفیق

Доштигар табъи мавзуни офтоб

داشتی گر طبع موزون آفتاب