Биё эй мӯниси шабҳои торам

چه حسن است اینکه گر صد بار رویت هر زمان بینم

Ки аз ҳиҷрат сияҳ шуд рӯзгорам

شود هر بار افزون عشقم و خواهم همان بینم

Биёи ҷоно ки то рафтӣ ту рафта аст

به جان و دل شود افزون مرا مهر تو گر صد ره

Ҳам аз ҷони сабр ва ҳам аз дили қарорам

به سویت هر زمان آیم به رویت هر زمان بینم

Хушо рӯзӣ ки бо хайли сагонаш

خوشا روزی که این جان و دل محزون غمگین را

Дар он кӯи посбонӣ буд корам

به رخسار تو خوش یابم به رویت شادمان بینم

Шудам то аз сегон кӯй ӯ давр

خیال قد و رویت در دل و در دیده تا باشد

Ба чашми мардумон бе эътиборам

نه سرو بوستان خواهم نه ماه آسمان بینم

Бар онам баъди азин чун нест роҳӣ

چه غم گر پیر گشتم از غم دوران که از پیری

зи ҷаври муддаӣ дар кӯии ёрам

گذارم در جوانی رو چو روی آن جوان بینم

Нишинам бар сари роҳаш ки ногоҳ

به حال مردنم در پرده تا رویت نهان دیدم

Аз ин раҳ бугзарадгар шаҳсаворам

ندانم چون شود حالم اگر رویت عیان بینم

зи абри дидаи боРоми ашк шояд

رفیق از کینهٔ دوران چه باک و کینهٔ خصمم

Кунад раҳмӣ ба чашми ашкборм

به خود گر آن مه نامهربان را مهربان بینم