Ба ғайри дил ки кунад то саҳари фиғон бо ман

خوشم بسایه ات ای سرو نازپرور من

Бшби фироқи ту кас нест ҳамзабон бо ман

مباد کم نفسی سایه ی تو از سر من

Туро намекунад эй моҳи меҳрбон бо ман

چنین که محو جمال توام نمی دانم

Бибин чаҳ мекунад аз кӣнаи осмон бо ман

منم مقابل تو یا تویی برابر من

Ба ҷони ту ки гарми дӯстии ту бокӣ нест

قدم به کلبه ی من نه که رشک خلد شود

Шаванд душман агар ҷумла ӣ ҷаҳон бо ман

سرای تنگ من و کلبه ی محقر من

Марои ту душман ва ман дӯстами туро то кӣ

چه ساقیی تو که پیوسته از می لطفت

Ман ин чунин ба ту бошам ту ончунон бо ман

پر است ساغر غیر و شکسته ساغر من

Хушаст ғайри зи ҷаврат ба ман вазин ғофил

به شکر اینکه لبت خشک و چهره ات تر نیست

Ки ҷаври фоши ту Лутфӣ буд ниҳон бо ман

ببخش بر لب خشک و به دیده ی تر من

Азин бқиди танами ҷони поки монда ки ҳаст

رفیق اگر چه بهر عهد دلبران بودند

Саги ту ром ба ин мушти устихон бо ман

به عهد سست نبودند همچو دلبر من