Маро дар ҷисм то ҷон офариданд

چه باشد گر ترا ویرانه ی من خانه ای باشد

Ба ҷонами меҳр ҷонон офариданд

تو گنجی گنج را جا گوشه ی ویرانه ای باشد

Марои рӯзии гиребон чок карданд

نباشد بزم تو جای من دیوانه جای من

Ки он чок гиребон офариданд

به کنج گلخنی یا گوشه ی ویرانه ای باشد

Ҷаҳони он рӯз баргардед аз ман

ز پا اندازدم اندوه دوران گرنه یک ساعت

Ки он баргашта мижгон офариданд

به دستم شیشه ای یا بر کفم پیمانه ای باشد

Парешон хотирам карданд рӯзӣ

نباشد آشنا گر با من آن بیگانه وش، بهتر

Ки он зулф парешон офариданд

که شب با آشنایی روز با بیگانه ای باشد

Турои дармон ман доданд он рӯз

کجا ماند نهان راز من رسوا اگر از من

Ки баҳри дард дармон офариданд

به هر سو قصه ای و هر طرف افسانه ای باشد

Нахустин моҳи рухсори ту диданд

مکن منعم بکوی آن پری، گر باشم آشفته

Вазони пас моҳ тобон офариданд

که در هر جا پریروئی بود دیوانه ای باشد

Мазан бар ман барандӣ таънаи зоҳид

نباشد جا اگر در خانه اش ما را رفیق آن بس

Турои ину маро он офариданд

که در شهری که باشد خانه ی او، خانه ای باشد