Бунафшаи зулфи ман эй сарви қади насрини тан

بنفشه زلف من ای سرو قد نسرین تن

Ки нест чун сари зулфати бунафшау сӯсан

که نیست چون سر زلفت بنفشه و سوسن

Бунафшаи зӣ ту фиристодам ва хаҷал мондам

بنفشه زی تو فرستادم و خجل ماندم

Ки гул касе нафаристад ба ҳадяи зии гулшан

که گل کسی نفرستد به هدیه زی گلشن

Бунафша гарчи диловез ва анбаромез аст

بنفشه گرچه دلاویز و عنبرآمیز است

Хаҷал шавад бар он зулфи ҳамчуи машки хутан

خجل شود بر آن زلف همچو مشک ختن

Чу гесуӣ ту надорад бунафшаи ҳалқау тоб

چو گیسوی تو ندارد بنفشه حلقه و تاب

Чу турра ту надорад бунафшаи чину шикан

چو طره تو ندارد بنفشه چین و شکن

Гулу бунафша чу зулфу рахт ба ранг ва ба буи

گل و بنفشه چو زلف و رخت به رنگ و به بوی

Куҷост эй руху зулфати гулу бунафшаи ман

کجاست ای رخ و زلفت گل و بنفشه من

Ба ҷаъд он накунад корвони дили манзил

به جعد آن نکند کاروان دل منزل

Ба шох ин накунад шоҳбози ҷони маскан

به شاخ این نکند شاهباز جان مسکن

Бунафша дар бар мӯят фиканда сар дар ҷайб

بنفشه در بر مویت فکنده سر در جیب

Гул аз назораи рӯяти даридаи пероҳан

گل از نظاره رویت دریده پیراهن

Ки оризи ту буд аз шукуфаи як харвор

که عارض تو بود از شکوفه یک خروار

Ки турраи ту буд аз бунафшаи як хирман

که طره تو بود از بنفشه یک خرمن

Бунафшаи сояи зи хуршеди афканд бар хок

بنفشه سایه ز خورشید افکند بر خاک

Бунафшаи ту ба хуршед гашта соя фикан

بنفشه تو به خورشید گشته سایه‌فکن

Туро ба ҳасану таровати ҷуз ин наёрам гуфт

ترا به حسن و طراوت جز این نیارم گفت

Ки аз замонаи баҳорӣ ва аз баҳори чаман

که از زمانه بهاری و از بهار چمن

Наҳуфтаи оҳан дар санг хорааст туро

نهفته آهن در سنگ خاره است ترا

Даруни сина чун гул дилӣаст аз оҳан

درون سینه چون گل دلی است از آهن

Агарчӣ пеши ду зулфати бунафша беқадар аст

اگرچه پیش دو زلفت بنفشه بی‌قدر است

Басони қатра ба дарёу сабза дар гулшан

بسان قطره به دریا و سبزه در گلشن

Бунафшаҳои марои қадари дон ки бӯда шабӣ

بنفشه‌های مرا قدر دان که بوده شبی

Ба ёди мӯии ту меҳмони оби дидаи ман

به یاد موی تو مهمان آب دیده من

Бунафшаҳои ман аз ман турои паёми оранд

بنفشه‌های من از من ترا پیام آرند

Ту гӯш бош чу гул то кунад бунафшаи сухан

تو گوش باش چو گل تا کند بنفشه سخن

Ки эй шикастаи баҳоии бунафша аз сари зулф

که ای شکسته بهای بنفشه از سر زلف

Дили раҳеро чун зулф хештан машкан

دل رهی را چون زلف خویشتن مشکن