Исмаши абдурраҳмони бен Бахтиёр . Мардии олам ва комил бӯда . Дар Ҳиндӯстон дар ниҳояти таҷред саёҳат менамӯда . Маҷзӯб мутлақ шуд . Дар санаи 1025 ҷазба бар вай ғолиб шуд ва аз бадан унсурӣ раст ва ин як байту рубоӣ аз ӯ навишта шуд :
اسمش عبدالرحمن بن بختیار. مردی عالم و کامل بوده. در هندوستان در نهایت تجرید سیاحت مینموده. مجذوب مطلق شد. در سنهٔ ۱۰۲۵ جذبه بر وی غالب شد و از بدنِ عنصری رست و این یک بیت و رباعی از او نوشته شد:
Ин далқи мураққаъ ки марои сар ҷунун аст
این دلقِ مرقع که مرا سرِ جنون است
Пероя ишқаст нзибди ҳамаи кас ро
پیرایهٔ عشق است نزیبد همه کس را
рубоӣ
رباعی
Гар дили зи ғами ишқи саломат будӣ
گر دل ز غم عشق سلامت بودی
Омоҷгаҳи тири маломат будӣ
آماجگهِ تیرِ ملامت بودی
Гӯйанд қиёматӣ ва дидорӣ ҳаст
گویند قیامتی و دیداری هست
эй кош ки имрӯзи қиёмат будӣ
ای کاش که امروز قیامت بودی