Вҳўи Сайиди ашрафи аддӣни ҳасани бен Носир . Аз аъозими содоти ғазнӣн . Аз аҳли риёзату фазилати мумтоз ва ба ташрифи ҳикмату маърифати сарафроз . Зубдаи фузалоу қдўаҳи урафо . Ҳодии аҳли сулӯку қиблаи мейру мулӯк . Некӯи сифот , ҳамидаи ахлоқ ва дар зуҳди вўръи ягонаи офоқ . Чун толибону қобилони замони худро ба мақомоти баланду қурби маҳбӯби ҳақиқии арҷманду восил ме сохт ва дар ҳидояти аҳли ғўоити рояти иштиҳори броФрохт . Рӯзии ҳафтод ҳазор нафар дар пои минбари вай ҷамъ буданд ки аксар ба шарафи иродат ихтисос доштанд . Султони баҳроми шоҳи ғазнавӣ аз касрати мурӣдин Сайид хавфнок шуд . Ду шамшер ва як ғилоф ба пеш вай фиристод . Яъне ҷои ду султон дар як шаҳр мумтанеъаст . Сайиди матлабро дарёфту равона ҳиҷоз гардид ва дар мушарраф шудан ба зиёрати ҳазрати Сайиди коиноту ашрафи мавҷӯдоти қасидаи ғроиии сохта ва дар шарафи равзаи мутабаррикаи қасидаро ба овози баланди хонда ва аз хизмати ҳазрат , салау халъати хоста . Ногаҳони ҷомаи хлътии пеш ӯ гузошта шуд . Бардошта ва бар сар гузоштау баъд аз зиёрати беруни омада . Салотини аср ӯро дар мҳФаҳи тилло меншонидаҳанд . Чунончӣ бо мҳФаҳи тилло ба Бағдоди омадау подшоҳи Бағдод низ бо мҳФаҳи тилло ба истиқбол ӯ шитофтау суҳбат ӯро дарёфта ва аз онҷо ба хуросони омада , дар санаи 535 дар ҷӯин Исфаройин ба ҷавори раҳмати ҳақи пайваста , раҳмаи аллоҳи алайҳи раҳмаи восеъа ва аз он ҷанобаст :
وهُوَ سید اشرف الدین حسن بن ناصر. از اعاظم سادات غزنین. از اهل ریاضت و فضیلت ممتاز و به تشریف حکمت و معرفت سرافراز. زبدهٔ فضلا و قدوهٔ عرفا. هادیِ اهل سلوک و قبلهٔ میر و ملوک. نیکو صفات، حمیده اخلاق و در زهد وورع یگانهٔ آفاق. چون طالبان و قابلان زمان خود را به مقامات بلند و قرب محبوب حقیقی ارجمند و واصل میساخت و در هدایت اهل غوایت رایت اشتهار برافراخت. روزی هفتاد هزار نفر در پای منبر وی جمع بودند که اکثر به شرف ارادت اختصاص داشتند. سلطان بهرام شاه غزنوی از کثرت مریدین سید خوفناک شد. دو شمشیر و یک غلاف به پیش وی فرستاد. یعنی جای دو سلطان در یک شهر ممتنع است. سید مطلب را دریافت و روانهٔ حجاز گردید و در مشرف شدن به زیارت حضرت سید کائنات و اشرف موجودات قصیدهٔ غرایی ساخته و در شرف روضهٔ متبرکه قصیده را به آواز بلند خوانده و از خدمت حضرت، صله و خلعت خواسته. ناگهان جامهٔ خلعتی پیش او گذاشته شد. برداشته و بر سر گذاشته و بعد از زیارت بیرون آمده. سلاطین عصر او را در محفّهٔ طلا مینشانیدهاند. چنانچه با محفّهٔ طلا به بغداد آمده و پادشاه بغداد نیز با محفّهٔ طلا به استقبال او شتافته و صحبت او را دریافته و از آنجا به خراسان آمده، در سنهٔ ۵۳۵ در جوین اسفراین به جوار رحمت حق پیوسته، رَحمةُ اللّهِ عَلَیهِ رَحْمَةً واسِعَةً و از آن جناب است:
Мнғзлётаҳу рубоиёта
مِنْغزلیّاته و رباعیّاته
Охири дилам ба орзӯӣ хештан расед
آخر دلم به آرزوی خویشتن رسید
Онч аз худоӣ хоста будам ба ман расед
آنچ از خدای خواسته بودم به من رسید
Дили рафта буду ҷон шудаи миннати худоӣ ро
دل رفته بود و جان شده منت خدای را
Кони дил ба сина омад ва он ҷон ба тан расед
کان دل به سینه آمد و آن جان به تن رسید
Ман кистам ки софии васлат тамаъ кунам
من کیستم که صافی وصلت طمع کنم
Инам на бас ки дардии дардат ба ман расед
اینم نه بس که دردی دردت به من رسید
Бар осмону замини ҳамчуи субҳу гули ҳаргиз
بر آسمان و زمین همچو صبح و گل هرگز
Ки ханда зад ки на дар ҳоли ханда ҷома дарид
که خنده زد که نه در حال خنده جامه درید
Дилро ба дамии шод намеёрам кард
دل را به دمی شاد نمییارم کرد
Аз қайди ғами озод намеёрам кард
از قید غم آزاد نمییارم کرد
Дорам сухану ёд намеёрам кард
دارم سخن و یاد نمییارم کرد
Фарёд ки фарёд намеёрам кард
فریاد که فریاد نمییارم کرد
Ва ?лаи аизои ман рубоиёта
و له ایضاً مِن رباعیّاته
Кӣ бӯ ки қадам аз ин ҷаҳон баргирам
کی بو که قدم از این جهان برگیرم
Чун исои роҳ осмон баргирам
چون عیسی راهِ آسمان برگیرم
Ин дасти дил аз домани тани бози кашам
این دست دل از دامنِ تن باز کشم
Ин бортн аз гардан ҷон баргирам
این بارِتن از گردنِ جان برگیرم
То кӣ зи ҷаҳони пургазанди андешӣ
تا کی ز جهان پرگزند اندیشی
То чанд зи ҷони мустаманди андешӣ
تا چند ز جان مستمند اندیشی
Ончӣ аз ту тавон ситади ҳамин колбуд аст
آنچه از تو توان ستد همین کالبد است
Як мзблаҳ гӯ мабош чанд андешӣ
یک مزبله گو مباش چند اندیشی
Аизои ман рубоиёта
ایضاً مِن رباعیّاته
Зон ҷо ки надошт ҳеҷ судами ту баӣ
زان جا که نداشت هیچ سودم تو بهی
Зон дил ки фурӯ гузошт зудами ту баӣ
زان دل که فرو گذاشت زودم تو بهی
Зон дида ки нақш ту намудем ту баӣ
زان دیده که نقش تو نمودم تو بهی
Дидам ҳамаро ва озмудам ту баӣ
دیدم همه را و آزمودم تو بهی