Марди Муродӣ на ҳамоно ки мард

مُرد مرادی، نه همانا که مُرد

Марги чунон хоҷа на кории сети хирад

مرگ چنان خواجه نه کاری‌ست خُرد

Ҷони гиромӣ ба падар боз дод

جان گرامی به پدر باز داد

Колбуди тира ба модари супурд

کالبَد تیره به مادر سپرد

Он малик бо мулкӣ рафт боз

آنِ مَلَک با مَلَکی رفت باز

Зинда кунун шуд ки ту гӯйӣ бамурд

زنده کنون شد که تو گویی بِمُرد

Коҳ набад ӯ ки ба бодӣ парид

کاه نَبُد او که به بادی پرید

Об набад ӯ ки ба сармои Фсрд

آب نَبُد او که به سرما فِسُرد

Шона набӯд ӯ ки ба мӯеи шикаст

شانه نبود او که به مویی شکست

Дона набӯд ӯ ки заминаши фишурд

دانه نبود او که زمینش فِشُرد

Ганҷи зарӣ буд дар ин хокдон

گنجِ زری بود در این خاکدان

Кови ду ҷаҳонро ба ҷӯй май шимурд

که‌او دو جهان را به جُوِی می‌شمرد

Қолаби хокии сӯй хокӣ фиканд

قالب خاکی سوی خاکی فکند

Ҷону хиради сӯии самовоти барад

جان و خِرَد سوی سماوات برد

Ҷони дувумро ки ндонанд халқ

جان دوم را که ندانند خلق

Мсқлаҳ Эй кард ва ба ҷонони супурд

مِصقَله‌ای کرد و به جانان سپرد

Софи бади омехта бо дард май

صاف بُد آمیخته با دُرد، مَی

Бар сар хам рафт ва ҷудо шуд зи дард

بر سرِ خُم رفت و جدا شد ز دُرد

Дар сафар уфтанд ба ҳам эй азиз

در سفر افتند به‌هم ای عزیز

Мрўзӣу розӣу рӯмӣ ва кард

مَروَزی و رازی و رومیّ و کُرد

Хонаи худ боз равад ҳар яке

خانهٔ خود بازرَوَد هر یکی

Атлас кӣ бошад ҳамтои барад

اطلس کی باشد همتایِ بُرد؟

Хомаш кун чун нқти аирои малик

خامُش کن چون نُقَط، ایرا مَلِک

Номи ту аз дафтари гуфтани стрд

نامِ تو از دفترِ گفتن سِتُرد