Агар чаҳ узри басӣ буд рӯзгор набӯд

اگرچه عذر بسی بود روزگار نبود

Чунон ки буд ба ночори хештани бхшўд

چنان که بود به ناچار خویشتن بخشود

Худоиро бстўдм , ки кирдигор ман аст

خدای را بستودم، که کردگار من است

Забонам аз ғазалу мадҳ бандагонаш насуд

زبانم از غزل و مدح بندگانش نسود

Ҳама ба танбал ва бандаст бозгаштан ӯ

همه به تَنَبُّل و بند است بازگشتن او

Шрнги нӯш омиғаст ва рӯй зарандуд

شرنگ، نوش آمیغ است و روی زر اندود

Бунафшаҳои трии хайли хайл бар сар кард

بنفشه‌های طری خیل خیل سر بر کرد

Чу оташӣ ки ба гӯгирди брдўиди кабӯд

چو آتشی که به گوگرد بردوید کبود

Биор ва ҳон бидиҳ он офтоб каш бихӯрӣ

بیار و هان بده آن آفتاب که‌ش بخوری

зи лаб фурӯ шавад ва аз рухон барояд зуд

ز لب فرو شود و از رخان برآید زود