Бо он ки дилам аз ғами ҳиҷрат хӯн аст

با آن که دلم از غم هجرت خون است

Шодӣ ба ғами туами зи ғам афзӯн аст

شادی به غمِ توام ز غم افزون است

Андеша кунам ҳар шаб ва гӯям : ё раб !

اندیشه کنم هر شب و گویم «یا رب!

Ҳиҷронаш чунинаст , висолаш чунаст ?

هجرانش چنین است، وصالش چون است؟»