Биё то барорем дастии зи дил

بیا تا برآریم دستی ز دل

Ки натавон баровард фардои зи гул

که نتوان برآورد فردا ز گل

Ба фасли хазон дар набинӣ дарахт

به فصل خزان در، نبینی درخت

Ки бебарг монад зи сармои сахт

که بی برگ مانَد ز سرمای سخت

براردи тиҳии дастҳои ниёз

برآرد تَهی دست‌های نیاز

з раҳмат нагардад туҳидасти боз

ز رحمت نگردد تهی‌دست باز

Мапиндор аз он дар ки ҳаргиз набаст

مپندار از آن در که هرگز نبست

Ки навмед гардад бар оварда даст

که نومید گردد بر آورده‌دست

Қазои хлътӣ номдораш диҳад

قضا خلعتی نامدارش دهد

Қадари мива дар остинаш наад

قدر میوه در آستینش نهد

Ҳамаи тоъати оранду мискини ниёз

همه طاعت آرند و مسکین نیاز

Биё то ба даргоҳи мискини навоз

بیا تا به درگاه مسکین نواز

Чу шох бараҳна барорем даст

چو شاخ برهنه برآریم دست

Ки бебарг аз ин беш натавон нишаст

که بی‌برگ از این بیش، نتوان نشست

Хдоўндгоро назар кун ба ҷӯад

خداوندگارا نظر کن به جود

Ки ҷурм омад аз бандагон дар вуҷӯд

که جُرم آمد از بندگان در وجود

Гуноҳ ояд аз бандаи хоксор

گناه آید از بندهٔ خاکسار

Ба умеди афви худовандгор

به امّیدِ عفو خداوندگار

Кримо ба ризқи ту парварда ем

کریما به رزق تو پرورده‌ایم

Ба анъому лутфи ту ху карда ем

به اِنعام و لطف تو، خو کرده‌ایم

Гадо чун карам бинаду лутфу ноз

گدا چون کَرَم بیند و لطف و ناز

Нагардад з дунбол бахшанда боз

نگردد ز دنبال بخشنده باز

Чу моро ба дунё ту кардӣ азиз

چو ما را به دنیا تو کردی عزیز

Ба уқбои ҳамин чашм дорем низ

به عقبی همین‌چشم داریم نیز

Азизӣу хории ту бахшеу бас

عزیزی و خواری تو بخشی و بس

Азизи ту хорӣ набинад зи кас

عزیز تو خواری نبیند ز کس

Худоё ба иззат ки хорам макун

خدایا به عزّت که خوارم مکن

Ба зли гунаҳ шармсорам макун

به ذلّ گُنَه شرمسارم مکن

Мусаллат макун чун манӣ бар серум

مسلّط مکن چون منی بر سرم

зи дасти ту багар уқубат барам

ز دست تو بهْ گر عقوبت برم

Ба гетии бтар зин набошад бадӣ

به گیتی بَتَر زین، نباشد بدی

Ҷафои бурдан аз даст ҳамчун худӣ

جفا بردن از دستِ همچون خودی

Марои шармсории з рӯй ту бас

مرا شرمساری ز روی تو بس

Дигар шармсорам макун пеши кас

دگر شرمسارم مکن پیش کس

Гарм бар сар уфтад зи ту соя Эй

گرم بر سر افتد ز تو سایه‌ای

Сипеҳрам буд китарин поя Эй

سپهرم بود کِهترین پایه‌ای

Агар тоҷи бахше сар афрозадам

اگر تاج بخشی، سر افرازدم

Ту бурдор то каси ниндоздм

تو بردار تا کس نیندازدم

Танам мебилразад чу ёд оварам

تنم می‌بلرزد چو یاد آورم

Муноҷоти шӯридае дар ҳарам

مناجات شوریده‌ای در حرم

Ки мегуфт шӯридаи длФгор

که می‌گفت شوریدهٔ دل‌فَگار

?илҳо бубахш ва ба злми мадор

الها ببخش و به ذلّم مدار

Ҳаме гуфт бо ҳақ ба зории басӣ

همی‌گفت با حق به‌زاری بسی

Маяфкан ки дастам нагирад касе

میفکن که دستم نگیرد کسی

Ба лутфам бихону марон аз дирам

به لطفم بخوان و مران از درم

Надорад ба ҷузи остонати серум

ندارد به جز آستانت سرم

Ту доне ки мискин ва бечора ем

تو دانی که مسکین و بیچاره‌ایم

Фурӯи мондаи нафас аммора ем

فروماندهٔ نفس امّاره‌ایم

наметозад ин нафаси саркаши чунон

نمی‌تازد این نفْس سرکش چنان

Ки ақлаш тавонад гирифтани Аннан

که عقلش تواند گرفتن عنان

Ки бо нафасу шайтон бар ояд ба зӯр ?

که با نفس و شیطان برآید به‌زور؟

Масоф палангон наёяд зи мӯр

مصاف پلنگان نیاید ز مور

Ба мардони роҳат ки роҳӣ бидиҳ

به مردان راهت که راهی بده

Вази ин дшмнонм паноҳӣ бидиҳ

وز این‌دشمنانم پناهی بده

Худоё ба зоти худовандят

خدایا به ذات خداوندیَت

Ба авсоф бе мисли ва монандят

به اوصاف بی‌مثل و مانندیت

Ба лаббайки ҳуҷҷоҷи байт улҳаром

به لبیک حجّاج بیت‌الحرام

Ба мадфӯни Ясриби алайҳи ассалом

به مدفون یثرب علیه‌السلام

Ба такбири мардони шамшери зан

به تکبیر مردان شمشیر زن

Ки марди вғоро шуморанд зан

که مرد وغا را شمارند زن

Ба тоъоти перони ороста

به طاعات پیران آراسته

Ба сидқи ҷавонони нўхостаҳ

به صدق جوانان نوخاسته

Ки моро дар он вартаи як нафас

که ما را در آن‌ورطهٔ یک‌نفس

зи нанги ду гуфтан ба фарёди рас

ز ننگ دو گفتن به فریاد رس

Умедаст аз онон ки тоъат кунанд

امید است از آنان که طاعت‌کنند

Ки бетоъатонро шафоат кунанд

که بی‌طاعتان را شفاعت‌کنند

Ба покон каз олоишами даври дор

به پاکان کز آلایشم دور دار

Вагар злтӣ рафт маъзӯри дор

وگر زَلّتی رفت، معذور دار

Ба перони пушт аз ибодати ду то

به پیرانِ پشت از عبادت دوتا

зи шарми гунаҳи дида бар пушти по

ز شرم گنه دیده بر پشت پا

Ки чашмами з рӯй саодат мабанд

که چشمم ز روی سعادت مبند

Забонам ба вақт шаҳодат мабанд

زبانم به وقت شهادت مبند

Чароғи яқинами фарои роҳи дор

چراغ یقینم فرا راه دار

зи бад карданами дасти кӯтоҳи дор

ز بد کردنم دست کوتاه دار

Бигардон зи нодӣданӣ дида ам

بگردان ز نادیدنی دیده‌ام

Мадаи даст бар нописандида ам

مده دست بر ناپسندیده‌ام

Ман он зарраам дар ҳавоӣ ту нест

من آن ذره‌ام در هوای تو نیست

Вуҷӯду адами зи аҳтқорм яке аст

وجود و عدم ز احتقارم یکی است

зи хуршеди лутфати шуъоъии бисми

ز خورشید لطفت شعاعی بسم

Ки ҷуз дар шуъоъат набинад касам

که جز در شعاعت نبیند کسم

Бадиро нигаҳ кун ки беҳтар кас аст

بدی را نگه کن که بهتر کس است

Гадоро зи шоҳи илтифотӣ бас аст

گدا را ز شاه التفاتی بس است

Маро гар бигирӣ ба инсоф ва дод

مرا گر بگیری به انصاف و داد

Бинолам ки афвам на ин ваъда дод

بنالم که عفوم نه این وعده داد

Худоё ба зиллати марон аз дирам

خدایا به ذلت مران از درم

Ки сӯрат набандад дарии дигарам

که صورت نبندد دری دیگرم

Вар аз ҷаҳл ғоиб шудам рӯз чанд

ور از جهل غایب شدم روز چند

Кунун комдм дар ба рӯем мабанд

کنون کآمدم در به رویم مبند

Чаҳ узри орм аз нанги трдомнӣ ?

چه عذر آرم از ننگ تردامنی؟

Магари аҷз пеш оварам к-эии ғанӣ

مگر عجز پیش آورم کای غنی

Фақирам ба ҷурму гуноҳами мгир

فقیرم به جرم و گناهم مگیر

Ғаниро тараҳҳум буд бар фақир

غنی را ترحم بود بر فقیر

Чаро бояд аз заъф ҳолам гирист ?

چرا باید از ضعف حالم گریست؟

Агар ман заъифами паноҳам қавӣ аст

اگر من ضعیفم پناهم قَویست

Худоё ба ғифлат шикастем аҳд

خدایا به غفلت شکستیم عهد

Чаҳ зӯр оварад бо қазои дасти ҷаҳд ?

چه زور آورد با قضا دست جهد؟

Чаҳ бархезад аз дасти тадбири мо ?

چه برخیزد از دست تدبیر ما؟

Ҳамин нуктаи баси узри тақсири мо

همین نکته بس عذر تقصیر ما

Ҳама ҳар чаҳ кардам ту бар ҳам задӣ

همه هر چه کردم تو بر هم زدی

Чаҳ қӯт кунад бо худои худӣ ?

چه قوت کند با خدایی خودی؟

На ман сари зи ҳикмат ба дар май барам

نه من سر ز حکمت به در می‌برم

Ки ҳикмат чунин меравад бар серум

که حکمت چنین می‌رود بر سرم