Шабӣ ёд дорам ки чашмам нахуфт

شبی یاد دارم که چشمم نخفت

Шунидам ки парвона бо шамъ гуфт

شنیدم که پروانه با شمع گفت

Ки ман ошиқам гар бисӯзам равост

که من عاشقم گر بسوزم رواست

Туро гиряу сӯз борӣ чарост ?

تو را گریه و سوز باری چراست؟

Бигуфт эй ҳаводори мискини ман

بگفت ای هوادار مسکین من

Бирафт ангабини ёри ширини ман

برفت انگبین یار شیرین من

Чу ширинӣ аз ман ба дар ме равад

چو شیرینی از من به در می‌رود

Чу Фарҳодами оташ ба сар ме равад

چو فرهادم آتش به سر می‌رود

Ҳаме гуфт ва ҳар лаҳзаи сайлоби дард

همی گفت و هر لحظه سیلاب درد

Фурӯ май давидаш ба рухсори зард

فرو می‌دویدش به رخسار زرد

Ки эй муддаии ишқи кор ту нест

که ای مدعی عشق کار تو نیست

Ки на сабри дорӣ на ёроии ист

که نه صبر داری نه یارای ایست

Ту бигурезӣ аз пеши як шуълаи хом

تو بگریزی از پیش یک شعله خام

Ман устодаам то бисӯзам тамом

من استاده‌ام تا بسوزم تمام

Туро оташи ишқ агар пар бсухт

تو را آتش عشق اگر پر بسوخت

Марои байн ки аз пой то сар бсухт

مرا بین که از پای تا سر بسوخت

Ҳамаи шаб дар ин гуфту гӯ буд шамъ

همه شب در این گفت و گو بود شمع

Ба дидор ӯ вақти асҳоб , ҷамъ

به دیدار او وقت اصحاب، جمع

Нарафта зи шаб ҳамчунон баҳра Эй

نرفته ز شب همچنان بهره‌ای

Ки ногуҳ бикушташ причҳраҳ Эй

که ناگه بکشتش پریچهره‌ای

Ҳаме гуфт ва мерафт дӯдаш ба сар

همی گفت و می‌رفت دودش به سر

Ки инаст поёни ишқ , эй писар

که این است پایان عشق، ای پسر

Агар ошиқии хоҳии омухтан

اگر عاشقی خواهی آموختن

Ба куштани фараҷи ёбӣ аз сӯхтан

به کشتن فرج یابی از سوختن

Макун гиря бар гӯри мақтӯли дӯст

مکن گریه بر گور مقتول دوست

Бирав хуррамӣ кун ки мақбул ӯст

برو خرمی کن که مقبول اوست

Агар ошиқӣ сар машавӣ аз мараз

اگر عاشقی سر مشوی از مرض

Чу саъдии фурӯи шӯии даст аз ғараз

چو سعدی فرو شوی دست از غرض

Фидойӣ надорад зи мақсӯди чанг

فدایی ندارد ز مقصود چنگ

Вагар бар сараши тири боринду санг

و گر بر سرش تیر بارند و سنگ

Ба дарё Марв гуфтамат зинҳор

به دریا مرو گفتمت زینهار

Вагар май рӯй тан ба тӯфон сипор

وگر می‌روی تن به طوفان سپار