Чунин ёд дорам ки саққои нил

چنین یاد دارم که سقّای نیل

Накард об бар Мисри солии сиблат

نکرد آب بر مصر سالی سبیل

Гуруҳеи сӯй кӯҳсорон шуданд

گروهی سوی کوهساران شدند

Ба фарёди хоҳон борон шуданд

به فریاد خواهانِ باران شدند

Грстнд ва аз гиряи ҷӯии равон

گرستند و از گریه جویی روان

Наомад магари гиряи осмон

نیامد مگر گریهٔ آسمان

Ба зўолнўни хабари барад аз эшон касе

به ذوالنّون خبر برد از ایشان کسی

Ки бар халқ ранҷасту заҳмати басӣ

که بر خلق رنج است و زحمت بسی

Фурӯи мондагонро дуое бикун

فرو‌ماندگان را دعایی بکُن

Ки мақбулро рад набошад сухан

که مقبول را رد نباشد سخُن

Шунидам ки зўолнўн ба мадин гурехт

شنیدم که ذوالنّون به مَدیَن گریخت

Басӣ бар наомад ки борон бирехт

بسی بر نیامد که باران بریخت

Хабар шуд ба мадин пас аз рӯзи бист

خبر شد به مدین پس از روز بیست

Ки абри сияҳи дил бар эшон гирист

که ابرِ سیه‌دل بر ایشان گریست

Сабки азми боз омадан кард пер

سبک عزمِ باز‌آمدن کرد پیر

Ки пар шуд ба сайли баҳорони ғадир

که پُر شد به سیلِ بهاران غدیر

Бипурсед аз ӯ орифӣ дар наҳуфт

بپرسید از او عارفی در نهفت

Чаҳ ҳикмат дар ин рафтанат буд ? гуфт

چه حکمت در این رفتنت بود؟ گفت

Шунидам ки бар мурғу мӯру дадон

شنیدم که بر مرغ و مور و ددان

Шавад танги рӯзӣ ба феъл бидон

شود تنگ روزی به فعلِ بَدان

Дар ин кишвар андеша кардам басӣ

در این کشور اندیشه کردم بسی

Парешонтар аз худ надидам касе

پریشان‌تر از خود ندیدم کسی

Бирафтам мабодо ки аз шари ман

برفتم مبادا که از شرِّ من

Бибандад дар хайр бар анҷуман

ببندد درِ خیر بر انجمن

Баӣ боядат лутф кун кон баон

بهی بایدت لطف کن کان بهان

Ндидндӣ аз худ бтар дар ҷаҳон

ندیدندی از خود بَتَر در جهان

Ту онгаҳ шӯии пеши мардуми азиз

تو آنگه شوی پیشِ مردم عزیز

Ки мари хештанро нагирӣ ба чиз

که مر خویشتن را نگیری به چیز

Бузургӣ ки худро ба хурдии шимурд

بزرگی که خود را به خُردی شمرد

Ба дунёу уқбои бузургии бабрад

به دنیا و عقبی بزرگی ببُرد

Аз ин хокдони бандае пок шуд

از این خاکدان بنده‌ای پاک شد

Ки дар пои камтар касе хок шуд

که در پایِ کمتر کسی خاک شد

Ало эй ки бар хок мо бигузарӣ

الا ای که بر خاکِ ما بگذری

Ба хоки азизон ки ёд оварӣ

به خاکِ عزیزان که یاد آوری

Кигар хок шуд саъдӣ , ӯро чаҳ ғам ?

که گر خاک شد سعدی، او را چه غم؟

Ки дар зиндагӣ хок бӯда сети ҳам

که در زندگی خاک بوده‌ست هم

Ба бечорагии тани фаро хок дод

به بیچارگی تن فرا خاک داد

Вагар гирди олами баромад чу бод

وگر گِردِ عالم برآمد چو باد

Басии брнёид ки хокаш хӯрд

بسی برنیاید که خاکش خورَد

Дигар бораи бодаш ба олами барад

دگر باره بادش به عالم بَرَد

Магар то гулистони маънии шкФт

مگر تا گلستانِ معنی شکفت

Бар ӯ ҳеҷ булбули чунин хуш нагуфт

بر او هیچ بلبل چنین خوش نگفت

Аҷабгар бимиради чунин булбулӣ

عجب گر بمیرد چنین بلبلی

Ки бар устихонаш наравед гулӣ

که بر استخوانش نروید گلی